خلاصه حرص يک چيز را مي زنم و مي زنم و کوه جلويم بيايد خودم رو بهش مي کوبم تا راهم رو پيدا کنم. بعد بعضي وقتها يه روز ميشه که هيچ اتفاقي نيفتاده و دنيا همان است ولي يک چيز کوچک در مسير مي بينم که باعث مي شود که يه پيس اتفاق بيفته... و ارزش آن چيز ناگهان برايم پوچ مي شود. و بعدش از سختي که براي آن چيز کشيده ام پشيمان نيستم و همين طور از پوچ شدن ناگهاني اش...

مثل اينکه تو مسير کوه داري مي ري و آفتاب داره با شدت تمام مي تابه. بعد يه دفعه انگار صداها قطع مي شه. بعد آرامش و کرختي عجيبي مياد و چشم آدم حتي متوجه حرکت زنبورها هم ميشه... و بعد بر ميگردي به پشت سرت نگاه مي کني و خودت رو مي بيني که داري هن و هن کنان و با تمام قوا بالا مياي و به در و ديوار چنگ مي اندازي... آن وقت لبخندي مي زني و شانه هات رو بالا مي اندازي و رويت را برمي گرداني. همانجا مي نشيني روي تخته سنگ و مي گذاري آفتاب سرتا پايت را گرم کند

 پ.ن:

بعدش آدم احساس می کنه انگار یه فضای آزاد و خالی تو ذهنش ایجاد شده. سبک بار و با گندمی گوشه ی دهنش، تو مسیر شادمانه سوت می زنه فضای خالی... خالی...خالی... بعد کم کم حس میکنی این فضای خالی دارد تو ذهنت لق می زند و کلافه می کند...خالی ...خالی... انقدر که دلت میخواد رو همه ی خالی های ذهنت بالا بیاری... باور کن اینجا دیگر نه آن تلاش مهم است و نه اون حس رهایی پوچ شدن. همه دردها از همان فضای خالی می آید... راستش را بخواهی به نظر من همه ی دردهای دنیا از این فضاهای خالی ذهن می آید... باید سریعا یک هدف تعیین شود... اینجاست که خطر رفتارهای دن کیشوت وار زیاد می شود.

* این پست ربطی به احساس من از مهاجرتم نداره و من همچنان از این حرکتم راضی هستم

تنها تصاويري که از جنگ دارم يکي يک زيرزمين تاريکه که زير پله اش با مادرم و دوقلوها کز کرده بوديم و يکي دیگه سقف شيشه اي خونه ي مادربزرگم در کرمانشاهه که در اثر بمباران خونه ي بغلي ريخته بود پايين و مادربزرگم کنار اين تصوير ايستاده و داره براي مامانم ماجرا رو تعريف مي کنه. يک چيزه ديگه هم يادمه: مادرم که از پنجره پاسيو خم شده بود و با گريه به همسايه ي طبقه پايين مي گفت: خانم فلاني جنگ تموم شد...

* جنگ ایران و عراق در ویکی پدیا

يه چيز مهم ديگه رو جا انداختم: غذا! غذاي حاضري و تکراري در طول يک هفته قاتل هرگونه حس خوشبختيه. اگه اتاقتون رو تميز کنيد هم حس بسيار بهتري نسبت به زندگي خواهيد داشت. همين! : نکنه منتظر بوديد بگم حموم هم برين؟

البته بخش کثيري هم سعي مي کنند سر دنيا رو گول بمالند. انگار اگر به اتفاقات شوم فکر کني احتمالشان کمتر مي شود

بعد يه روز مي شود که يه کتاب ناياب يادگاري رو باز مي کني و يادت مي افتد که اين همان آدمي بود که بين درياي پاهاي آدم هاي نامهربان يا بي حواس خم مي شد و به تو -که یک بچه نامرئی بودی- توجه و مهرباني مي کرد. و همان آدمي بود که تلاش کرد به تو ارگ زدن و موسيقي را ياد بدهد و همان آدمي بود که هر هفته قشنگ ترين کنسرت ها و اپراها را براي تو مي آورد تا گوش دهي. اين همان آدمي بود که تو رو به فيلم ديدن علاقه مند کرد و همان کسي بود که کتاب خوب خواندن و عشق به خواندن را به تو ياد داد. و اين همان آدم تنهايي بود که تو را نزديک ترين فرد به خودش معرفي مي کرد... و اين همان آدمي بود که حقير بود و ضعيف... زندگي در دنياي آدم هاي خاکستري سخت است به خصوص وقتي که تو کسي نباشي که بايد ببخشي

سال هاست حکومت ما دارد در فلسطين موش مي دواند. سال هاست داريم همه جوره از حماس حمايت مي کنيم. غذا، سوخت و بودجه مملکتمان را از دهن مردم گرسنه ي خودمان مي کنيم و خيرات مي کنيم. وقتي یکی از رهبرهای کاریزماتیکشان - عرفات رحمه الله عليه- تصميم به صلح مي گيرد ما تشخيص مي دهيم که خر و پير و خرفت است و صلاح ملت خودش را نمي فهمد. مردم لبنان مي روند راي به صلح مي دهند و ما همچنان کار خودمان را مي کنيم تا يه گروه که خط مشي اش دقيقا " کشتار" است و تطبيق با شرايط زمان به نفعش نيست به حياتش ادامه دهد. حالا که طرف وحشي ديگر حمله کرده و وحشيانه آدم کشته، داد و فريادمان به هوا مي رود که اي واي کشت. من و تو کشتيم دوست من، وقتي رفتار حکومتمان را تحمل کرديم: چطور رويمان مي شود؟

خوب اين از تکليف دست هاي خونيمان. حالا برويم سر بخش انسانيت. در همين ۲۰ و خورده اي سالی که من و تو زندگي کرديم نسلي از بچه هاي افغان در مملکتمان به فنا رفتند. بهشان اجازه نداديم بيشتر از دبستان بخوانند و تا مي توانستيم تحقيرشان کرديم. من هم مدرسه اي هاي باهوش افغاني داشتم که از مدرسه رفتن محروم شدند. اين نسل مي توانست به ما در ساختن مملکتمان کمک کند همانطور که در اروپا کرد ولي ما عمله ش کرديم. ما روحشان را سوزانديم اگر اسرائيل يک شبه ده ها بچه رو کشته. حتما باید خون بریزد تا جنایت رسمی شود؟ بسیار خوب حتما باید خون بریزد: چرا برای نسل کشی های آفریقا فغان نمی کنیم؟

نمي خواهم بگويم اسرائيل رفتارش موجه است. مي خواهم بگويم من و تو که در دنيا به عنوان تروريست محسوب مي شويم (و دقیقا هم به خاطر همین قضیه فلسطین و حماس) اعلام انزجارمان از اين واقعه آن هم به زبان فارسي خيلي تاثير ندارد. نهايت نهايتش مي شود يک تيتر روزنامه که " وبلاگ نويسان ايراني اعلام انزجار کردند". تاثير اين نوشته ها درون خود فارسي زبان هاست. در اين موقعيت من ترجيح مي دهم به رفتار بزدلانه ي خودمان اشاره کنم تا به شعار هميشگي "مرگ بر اسرائيل"

* مطالب مرتبط:  

• آیا تحت تاثیر بمباران تبلیغاتی سی‌ساله نظام حاکم قرار گرفته‌ایم؟
• چرا و چطور درباره فلسطین بنویسیم
•  پنج دروغ بزرگ اسرائیل درباره‌ی حمله به غزه
•  غزه‌ تحریف شده در لنز رسانه‌ها
• پاسخ به یک شایعه:« این فلسطینی ها مگر خودشان زمینها و باغهایشان را به صهیونیستها نفروخته اند که حالا اینقدر اعتراض می کنند؟ »
• توضیحات یک دکتر نروژی از آنچه در غزه در جریان است (یوتیوب)

بعد از تحریر:
مطلبی که به این پست اضافه می کنم به هیچ وجه ناقض مواردی که ذکر کردم نیست. چرا که این موارد از منظر دیگری مطرح شده اند. هرچند شاید باید درباره ماهیت حماس تجدیدنظر کنم. با این حال و به خصوص بعد از دیدن سه لینکی که به لیست بالا اضافه کرده ام نمی توانم نگویم که آنچه در غزه می رود یک جنایت هولناک جنگی است.

شام قرمه سبزي و ميرزا قاسمي بود. سر ميز شام ملاقه ي خورشت از دست يکي از بچه ها در رفت و خورد رو زمين و مقداري خورشت هم اطرافش پاشيد. مادر با آرامش و خوش اخلاقی گفت مهم نيست بلند نشو... يه قاشق ديگه اونور هست. انگار تنها مسئله اينجا نه کثيفي بلکه کمبود قاشقه. نه هجومي، نه اخمي و نه هيچي... شام رو خوردیم و بعد شام يه کهنه برداشت و خورشت ها رو تميز کرد. انقدر با اين رفتارش حال کردم که حد نداشت.

بعد کم کم از اون جمعيت که تو اون کلاب داشتند بالا و پايين مي پريدند کنار کشيدم و کيف و گل عمه م رو برداشتم و رفتم يه گوشه نشستم. و بعد چشمم افتاد به اون گل و بعد هي نگاش کردم و نگاش کردم که چقدر شبيه گلي بود که تو روز اول به من داده بودي... اصلا خودش بود... و بعد بغض همه ي روز اومد و جمع شد و جمع شد و بعد سرم رو بلند کردم ديدم بانسر کلاب که تمام شب داشت به من نگاه مي کرد وايستاده نزديک من و داره نگاهم ميکنه. بعد نگاه کردم به دور و برم و اينکه چقدر آدمي مثل من به محيطي مثل اون کلاب بي ربطه. بعد رفتم تو دستشويي و در رو بستم و زدم زير گريه... براي همه ي اون گل ها و لبخندها و مهرباني ها... صداي گريه م غريب بود... انگار من نبودم... اون صداي نازک که هق هق مي زد و جان مي کند که از تو سينه دربياد... و بعد اومدم و تو آينه نگاه کردم به اون دختر ساده ي رنگ پريده با چشم هاي درشت که دو دو مي زدند بين اون جمعيت زن هاي با لباس کوتاه و موهاي مواج...

 ولي خودمانيم اين شوهر خواهره عجب وقتي مرد: آدم بايد جوري بميره که تو زندگي اطرافيانش تاثير داشته باشه! من از قصه هاي فيلم ها فقط فرار عروس رو تو زندگي واقعي نديده م که کلکسيونمان تکميل شود.

پ.ن: يکي از دوستام مي تونست پارسال دو هفته بره ايران که بهش خبر رسيد شوهر خاله ش در بستر مرگه. مي گفت ما هي لفتش داديم که تکليف مشخص شه که تو عزا نريم ايران. آخرش گفتن که حالش خوب شده. اين هم راه ميفته ميره ايران و تا ميرسه شوهر خاله هه مي ميره! مي گفت دو هفته ما دم مسجد وايستاديم و هي به زمين و زمان فحش داديم

و بايد بگويم که اين نگاه "مظنون" در اينجا شدت بسيار بيشتري دارد. درواقع دخترها آنچنان به بازوي شوهر يا دوست خودشان مي چسبند که ادم از هرچه دختر هست حالش به هم مي خورد. بزرگترين اشتباه اين است که حال شوهر يکي رو بپرسيد طرف آنچنان لحن صدايش عوض مي شود که کاملا حساب کار دستتان مي آيد. از آن بدتر باجي است که دختران تنها با تحمل اين رفتار مي دهند تا در اين غربت تنها نمانند. خوشبختانه من کاملا از اين ارتباطات فاصله گرفته م، ولي ديدن اين رفتار حتي براي ديگران آدم را متاسف مي کند.

مي دانيد زن هاي مطلقه، بيوه يا تنها زندگي سختري دارند. نه فقط به خاطر زندگيه بي عشق، بلکه به خاطر اينکه به تدريج از دايره ي دوستانشان حذف مي شوند. چون فاقد پاسباني به نام شوهر هستند که تضمين کند آنها "کم خطرند".

از اون جالب تر شخصيت گلستانه. صادقانه اعتراف مي کنم که چيزي از نوشته هاش نخونده م. ولي از حسابي که اين جماعت روشنفکر ازش مي برند حظ مي کنم. کاري ندارد همين الان يه سرچ بکنيد. ۴ دسته مطلب مربوط به گلستان پيدا مي کنيد. يه سري فضولي ها و مصاحبه ها راجع به فروغ که هيچي ازش درنمياد. يه سري مصاجبه با دوستان گلستان راجع به فروغ که آن ها هم طفره رفته اند. يه سري مطلب اندک راجع به سبک نوشته هاي خودش و يه سري مصاحبه که با بياني بسيارخشن و رک – و البته خود بزرگ بينانه-  سر تا پاي آدم هاي معروفي که ما ميشناسيم رو به خاک و خون کشيده. که با توجه به جواب بسيار محتاطانه ي اين آدم ها معلوم مي شود که يه چيزي آن زير ميزها هست. البته سو تفاهم نشود من این رفتار رو تایید نمی کنم ولی ادمی که یه تنه به جنگ تاریخ و جامعه میره و حداقل در زمان حیاتش هر دو رو به احترام وادار می کنه باید آدم جالبی باشه.

* اطلاعات بیشتر درباره ی ابراهیم گلستان: 1  و 2