اصلا به نظر من آدم ها (شامل دوستان- فاميل و کبوتران خوشبخت) بايد با هم توافق کنند که به هم کادو ندهند. اگه من طرفدار کمونيسم بودم اينطوري مي گفتمش که با اين کارتان داريد آب به آسياب سرمايه داري مي ريزيد. حالا که نيستم با منطق انسانيت برايتان توضيح مي دهم. فرض کنيد شما بخواهيد به همسرتان کادو بدهيد. چند تا کادو در سال لازم است؟ روز همسر (زن (دو تا:ايراني و جهاني) و مرد)، سالگرد ازدواج، تولد، ولنتاين، سال نو... حالا همه ي مصائب ذکر شده در پاراگراف اول رو به توان تعداد هدايا برسانيد. به پولي که در رقابت نمايش عشقتان و با نرخ افزايشي در هر سال بايد بپردازيد فکر کنيد. حالا نظرتان چيست؟

حالا که قضيه همسر رو که نزديک ترين فرد به آدم است بررسي کرديم فکر مي کنم تکليف بقيه آدم ها روشن باشد!

* یک قاعده هم وجود دارد: چون در نهایت و بعد از این همه زحمت، معمولا آدم ها از هدیه شما خیلی هم خوششان نمی آید (چون سلیقه ها و تعریف ها با هم فرق دارد) و این را می گذارند به حساب اینکه شما به حد کافی بهشان اهمیت نداده اید که بفهمید چی دوست دارند، کم کم مجبور می شوید به سمت هدیه های گران حرکت کنید که اهمیت دادن خودتان را اثبات کنید.

کوچه ی زیبای ما پر از برف و غرق در نور زرد چراغ هاست. بعضی وقتها فکر می کنم آدمی که اولین بار نور چراغ خیابان را زرد طراحی کرد آدم بسیار باهوشی بوده . این رنگ انگار یه جورایی فضا رو مخملی می کنه.

*متاسفانه دوربینم فقط نوک دماغش رو روشن میکنه. در نتیجه عکس ها همچین آش دهن سوزی رو هم نشون نمی ده!
*اینجانب امروز در کلاسمان پروژه ای ارائه دادم که کف ملت برید! نتونستم خودنمایی نکنم. ببخشید!
*این آهنگ  رو گوش کنید (از بلاگ Letter To My Former Self)

ملت عجب رويي دارند.

از طرف ديگه اين لپ تاپ هاي جديد cd ندارند و همه اطلاعات سيستم عامل روي هارده و من يه کمي مي ترسم که فرمتش کنم و تو مملکت غريب رو دستم بمونه. انقدر هم هر روز باهاش کار دارم که وقت نشد بدمش تعمير. خلاصه تا اينکه سه روز پيش ديگه حتي از امکان کامنت گذاري هم محروممان کرد. يعني شماره پايين صفحه رو نشون نميداد!

اگه شما هم اين مشکل رو دارين از کندن موهاي خودتان در مقابل لپتاپتان دست برداريد. راه حل پيش ماست: فاير فاکس! ديشب تو خواب بلاخره اين ايده به فکرم رسيد و نمي دونم چرا زودتر نرسيده بود.

پی نوشت: دیشب با هم خونه ای ها رفتیم سینما تا اولین اکران فیلم جیمز باند رو ببینیم. سینماشون هم خیلی با سینما آزادی ما فرق نداره. و اینجا هم ملت با تمام قوا سر فیلم می خورن!

استاد من معتقده که دخترها نبايد خودخواه باشند و فقط به خودشون فکر کنند (در واقع دختر بدبختش رو اينقدر بيچاره کرده که دختره به بهانه درس رفته آمريکا). من با حرفش موافقم. آدم ها نبايد فقط به خودشون فکر کنند و پدر و مادر ها حق دارند نوه و خانواده بچه شون رو ببينند. ولي از طرف ديگه با فکر کردن دائم يا اعلام اينکه تو بايد عروسي کني فکر ميکنم فشاري رو اون دختر گذاشته مي شه که بي نهايت بي رحمانه س.

اين فشار بي رحمانه تر هم مي شه. چون دخترها مجبور مي شن از خانواده شون فاصله بگيرن. و اين براي به خصوص دخترها که خيلي علاقه دارند نزديک خانواده باشن خيلي سخته. ميداني خوبي جامعه مدرن اينه که ابزار اينکه از بي رحمي مهربانانه ي اطرافيانت فرار کني رو در اختيارت مي ذاره. در عين حال تنهات مي کنه.

* ممکنه کسی بگه یعنی دختر این استاد بعد از ۳۲ سال سن یه آدم مناسب ندیده؟ اتفاقا مسئله همینه. با افزایش سن، حدود زندگی شما مشخص میشه: سر کارتون و جاهایی که می رین. یعنی به خصوص اگه کسی باشین که زیاد اهل گردش و تفریح نباشین ، عملا بعد از مدتی دایره آدم هایی که باهاشون سر و کار دارین محدود و محدودتر میشه.

*می دانم که اولین برداشتی که از این متن می شود تفاوت تفکر در نسل هاست. ولی به نظر من این موضوع به همین حا ختم نمی شود. شما(دختر یا پسر) که به دختر همسایه ات می گی "دختر ترشیده" هم زیاد با استاد من تفاوت نداری

 اين که در هر طبقه سه تا دستشويي براي پسرها وجود داشته باشه که به ترتيب دقيقا نزديک آزمايشگاه ها، کلاس ها و کوفتگاه باشند. و فقط يه دستشويي براي دخترها وجود داشته باشه که آن هم آنقدر از آزمايشگاه ها دور باشه که براي رسيدن بهش مسافر محسوب شوي و نماز شکسته مشمولت شود

[...] من رويايي دارم که در آن روزي بر تپه‌هاي گلگون جورجيا، فرزندگانِ بردگان پيشين، مي‌توانند در کناربرده‌داران پيشين دور يک ميز که ميز برادري است بنشينند...

[...] من رويايي دارم که در آن روزي چهار فرزند من، در کشوري خواهند زيست که در آن نه برمبناي رنگ پوستشان که براساس منش و شخصيت شان داوري خواهند شد. من امروز رويايي دارم....

[...] بگذار زنگ هاي آزادي به صدا در بيايند...

کاری که آمريکا با مردم سياه خودش کرد يه جنايت تاريخيه. هرچند اکثر ملت هاي ديگه هم با اقليت هاي خودشون خيلي انساني رفتار نکرده اند. امروز وقتي داشتم به سخنراني کینگ گوش مي دادم، دلم داشت از عظمت اميدي که اين مرد و شنوندگانش به تغيير داشتند مي لرزيد

1- سرعت رانندگي در شهر ۵۰ است، فرق نمي کنه که شما در خيابان، بيابان، کوچه يا بيغوله باشين. در غير اين صورت رد خواهيد شد. حالا مهم نيست که مثلا طول کوچه ي مذکور ۴ وجب باشد و چاله هم داشته باشد.

2- در ايران و به خصوص تهران، ما دائم بايد مراقب فاصله چند متري جلوي خودمان باشيم که مبادا جنبنده اي جلوي ماشين بپره. اين جنبنده مي تونه بچه، مادر بچه، حيوان، موتور يا ماشين ديگه باشه. ايرادي که در حال حاضر به رانندگي من و بقیه دوستانم گرفته مي شود اينه که چرا اين قدر جلوت رو نگاه مي کني؟به دور دست ها نگاه کن... فکر کنم یه دلیل اینکه ایرانی هایی که از خارج بر می گردن از رانندگی تو تهران وحشت دارند همین عادت به نگاه کردن پروانه وار به دور دست باشه!

3- قبل هر تغيير لايني شما بايد نقاط کور چک کنيد و اين عمليات به اين صورت است که گردنتان را بايد مثل غاز به اطراف بچرخانيد. مثلا براي تغيير لاين به چپ، بايد گردن رو اونقدر به سمت چپ بچرخونيد که تا حدي پشت رو ببينيد. این کار باید در حین حرکت انجام شود.

4- فاصله توقف تا ماشين جلويي در پشت چراغ قرمز تا حدي است که لاستيک ماشين جلويي رو بيينيد. اين فاصله مثلا براي من که تا وقتي موهاي پشت گردن جلويي رو نمي ديدم کوتاه نمي اومدم رکوردي محسوب مي شود.

کلا افراد در اين کشور خيلي سوسول مابانه رانندگي مي کنند. چند وقت پيش يکي از دوستام یک BMW رو ديده بود که در بزرگراه بين دو تا کاميون لايي مي کشيده. مي گفت تا ديدمش فهميدم اين دست فرمون يه ايرانيه! اندکي بعد صداي بلند ابي اين فرضيه را تاييد مي کند.

يکي از چيزهايي که هميشه شنيده ايم و حس کرده ایم اين است که جمعه شب ها دل آدم مي گيرد. يک عالمه هم حديث و روايت پشتش است. بعد مي آيي بلاد کفر و مي بيني که اي بابا اينجا جمعه شب ها داری از خوشی با دمت گردو می شکنی و يک شنبه شب دلت يه جوري مي شود.

يه راه حل براي توجيه اين موضوع اين است که بيايي آن احاديث را با ماتريس چرخش - به اندازه اختلاف عرض جغرافيايي- انتقال دهي. توجيه دوم هم مي تواند اين باشد: ما تمام هفته دلمان را براي اين تعطيلي آخر هفته صابون مي زنيم (من که شخصا از اول هفته شروع مي کنم) و وقتي مي رسد کلي ذوق داريم ولي بعدش آن اتفاق شعف آور نمي افتد. خودمان هم نمي دانيم دقيقا اين اتفاق چيست ولي مي دانيم که اين تعطيلي معمولي و بي مزه مان آن چيزي نبوده که انتظار داشته ايم. در واقع "من " مان يه جورايي احساس گول ماليده شدگي مزمن مي کند. به علاوه می دانیم که فردا همان زندگی یکنواختمان منتظرمان است تا دوباره ازمان کولی بگیرد. خداییش مسلم بن عقیل هم بود دچار دل گرفتگی می شد

تا مدتي فکر مي کردم هم.جنس.گرا ها متفاوت نيستند. بيمار هم نيستند، فقط دارند به خاطر هيجان يا خودنمايي يا ناتواني به يه چيز غير عادي وانمود ميکنند. بعدها به اين نظر شک کردم . چون ما "تعريف رفتار طبيعي" رو از تاريخ ارث مي بريم. بعدها از اونجا که کم کم داشتم ياد مي گرفتم درمورد چيزي که نمي دونم کسي رو محکوم نکنم قضاوت راجع به اين موضوع رو حذف کردم. جديدا این وبلاگ رو ديده ام. آرامشي که تو وبلاگ و لينک هاش هست باعث شده راجع به اين موضوع بيشتر فکر کنم. جالب نيست آدم بدونه اين آدم ها چه فکري مي کنند؟

من حتي با ازدواج هم.جنس.گراها مخالف نيستم ولي با بزرگ کردن فرزند خونده توسط اونها مخالفم. چون بچه اي که توسط والدين هم.جنس.گرا بزرگ بشه با احتمال بيشتر از 90% هم.جنس.گرا مي شود. چون ما نحوه فکر کردن رو از والدينمون یاد می گیریم (مثلا بچه يک خانواده بي دين، بک گراند ذهني اش بي دين بودن است و برعکس). و اين يعني ما شانس يک زندگي نرمال رو از اون بچه گرفته ايم. آيا ما حق داريم براي آينده يه بچه تصميم بگيريم؟ آيا حق داريم دوتا آدم رو از داشتن بچه محروم کنيم؟ بحث زندگي اجتماعي و حقوق آدم ها بعضي وقتها خيلي پيچيده مي شود

*بی ربط: آلبوم سکوت سرد کاوه یغمایی به یه بار گوش دادنش می ارزه