****
سيامک دوستم بود. فکر کنم الان ديگه دوستم نيست. يه زماني ساعت ها فقط با هم مي نشستيم و بحث مي کرديم تا دل و روده ي دنيا رو کشف کنيم. بعد از چند سال ديدمش. رفته بوديم پارک لاله و کنار اون استخر بزرگه نشستيم. سيامک گفت و گفت از سيستمي که براي دنيا در نظر گرفته بود. مي خواست کسايي که مي شناخت رو هدايت کنه تا به يه سطح شعور برسند. با بزرگمنشي مي گفت: شايد هم بتونن از من عبور کنن اون وقت من ازشون ياد ميگيرم. بهش گفتم: هيچ آدمي 100% گوسفند نيست. تازه اگه باشه هم تو مرجع تشخيصش نيستي. گفتم و گفتم تا نظرش رو راجع به ديگران عوض کنم. تازه آخرش بود که فهميدم من هم تو سيستم گوسفندي اش تعريف شده ام.

****
سارتر ميانسال روشنفکر به طرفداری از شورش هاي سال 68 فرانسه، درمورد ريمون آرون که هر دو در دانشگاه سوربن استاد بودند گفت: "دست من را قطع کنين اگه ريمون آرون هرگز در جايي مورد اعتراض واقع شده باشد (یعنی آرون محافظه کار است). براي همين است که در نظر من او شايستگي اين را ندارد که يک معلم باشد". اين درحالي بود که دانشجويان خشمگين سراسر خيابان ها و حياط دانشگاه را گرفته بودند.

***
تو مترو نشسته بودم و يکي از اين آبنبات چوبي هاي آدامس دار تو دهنم بود. يه بچه دماغو که جلوم نشسته بود زد زير گريه که مامان منم از اونا ميخوام! يه دفعه همه خانم هاي مادرنماي روبروم با خصومت و تاسف زل زدن به من. منم دقيقا اين جوريبودم. دختر بغلي ام گفت:آخه يکي نيست بگه به شماها چه... به جاي اينکه اينقدر به تو هرچيزي فضولي کنين يه تکوني بخورين که مملکتتون اين طوري نشه.
برگشتم نگاش کردم. دماغ بد عمل شده، موهاي کاهي رنگ، شبيه منشي هاي اتاق هاي دود گرفته. هي حرف زد و حرف زد. يه جاش پريدم وسط و گفتم :به نظر من بايد به رفسنجاني راي مي داديم.گفت: "په رفسنجاني! […] می دونی اين آدم فرودگاه امام خميني رو براي اين زد که طلاهاي زيرش رو بدزده؟ بعد هم همه آدم هايي که خبرداشتن رو کشت." به دهن مُحِقش نگاه کردم بعد يه لحظه دلم خواست حسابي مسخره ش کنم. با پوزخند فروخورده گفتم: نمي گم دزد نيست، ولي محض رضاي خدا اين قضيه طلا رو از کي شنيدي؟ يه لحظه احساس کردم اونم دلش ميخواد منو له کنه. با افتخار خاصي گفت:"من خيلي چيزا مي دونم که شماها  نمي دونين"

****
اين دهن هاي محق ( که يکيش هم متعلق به منه) براي من مثل يه کابوسه. من فکر ميکنم انسان هيچ وقت دمکرات نبوده و هيچ وقت هم وسط دعوا نخواسته حرف ديگران رو بشنوه. ايران و خارج هم نداره.
شايد براي همينه که فعاليت تو سيستم هاي اقتصادي رو به سيستم هاي اجتماعي ترجيح مي دم. جايي که يک قانون دو دوتا چهارتاي حداقل وجود داشته باشه.

• آخرين مهلت ثبت نام براي پذيرش وسط هاي بهمن بوده.
• دانشگاه اول هم که اسفند جواب داده گفته تا فروردين تکليف ما رو روشن کن.
• اين دوتا دانشگاه تاپ ظاهرا براي اعلام نتايجشون عجله ای ندارن.
• ترم تحصيلي شهريور شروع ميشه و شما بهتره ديگه از خرداد درخواست ويزا کرده باشين.
• باباتون هم کم کم شروع کرده که : "ببين کي بهت گفتم ويزات دير ميشه!"

خوب مسير مشخصه. من فروردين دانشگاه اول رو قبول مي کنم. ارديبهشت (هنوز جواب اون دو تا نيومده) درخواست ويزا مي کنم. تير جواب اون دو تا نکبت مياد. شهريور ميرم کانادا. در اولين فرصت ترنسفر مي کنم. با این کار فرصت یک نفر دیگه رو هم می سوزونم. اون استاد هم از این به بعد به هیچ ایرانی دیگری بورس نخواهد داد.

اين وسط شخصيت و شرافت من و برنامه ريزي اون استاد باشخصيت دانشگاه اول هم هيچ ارزشي نداره. به علاوه استاد پايان نامه خودم تو امير کبير – که فکر مي کنه ما قراره رو يه پروژه خدا کار کنيم- رو هم بايد بپيچونم. جالب تر اينه که به نظر ديگران همه اين کارها اجتناب ناپذير و طبيعيه.

و من یک روز ساختمش با احساس اینکه حتما خالی میمونه. چقدر فکر کردم که اسمش یه جورایی سرخپوستی باشه! اون روزها حال خوبی نداشتم. خونخوار شده بودم و دلم میخواست سر به تن هیچ کدوم از دوستام نباشه. و اینجا باغ مخفی من شد با دوستان جدید. دوستی هایی که با من و نرغال شروع شد.

جودی آبوت تو کتاب بابالنگ دراز عاشق این بود که رب دشامبر قرمزش رو بپوشه ، ۵ تا نازبالش رو روهم بچینه، یه ظرف سیب سبز کنارش بگذاره ،در اتاق رو ببنده و روش بزنه "مزاحم نشوید" و تا صبح کتاب بخونه. اینجا هم یه جورایی برای من پر از عطر سیب سبزه

از آن بدتر اين است که مي داني قصه هاي واقعي قرار نيست Happy End باشد. اينجا ديگه پري مهربوني نيست، جادويي هم وجود ندارد. خدايت هم طبق معمول، احتمالا "انجام آن آرزو رو به صلاحت نمي بيند". پس به اينجا که مي رسي تقريبا کار آن آرزو تمام است. فقط جايش مي ماند که تا مدت ها بدجوري مي سوزد.

اين روزها دو تا آرزو تو دستم دارم که هنوز گرمند ولي دارند جان مي دهند. کسي تنفس مصنوعي به آرزوها رو بلده؟ من آرزوهام رو دوست دارم. شايد بايد با يک گلوله خلاصشون کنم قبل از اينکه حين مرگ تدريجي شون ازشون متنفر بشم.

آن شب که از مسافرت برگشتند کورمال کورمال و خوابالو راه تختش رو پيدا کرد و تخت گرفت خوابيد. صبح که از خواب پاشد اول نفهمید کجاست. اتاق پر از نور بود... دويد دم پنجره ... خانه ی همسايه رو خراب کرده بودند تا برج بسازند

خانه پري زنگنه پاسداران بود. باغی دلچسب و خانه اي بزرگ و هيجان انگيز. خودش 4 شانه و قدبلند بود، به قدري که فکر کردم اون صدا از کجاي اين آدم درمياد. حرکاتش روان بود و کاري مي کرد فراموش کني نابيناس. صورتش هنوز زيبا بود و جوان تر نشون ميداد. تو اين مدت کلي از خودش تعريف کرد. وهمين طور راجع به کتابش که راجع به نابينايان بود و چند بار تکرار کرد که شاهکار است. صراحت جالبي داشت که ازش خوشم اومد. البته فکر مي کنم همه افرادي که يک عمر توسط اطرافيانشون تحسين مي شن اين صراحت رو کسب مي کنند. ولی با وجود همه اينها دوست داشتني بود و ساده.

تازگیها هر وقت که در يکي از اين محفل هاي شعر و ادب و هنر قرار مي گيرم بيشتر به اين فکر مي افتم که هنرمندان فانتزي هاي زندگي اند. مثل درخت کريسمس که زيباست و شادي ميده ولي هميشگي نيست. کلا من با سيستم بچه هاي مهندس و رياضي و فيزيک بيشتر حال مي کنم. صراحتشان، ارتباط هاي منطقي که بين چيزها برقرار مي کنند و اينکه بي حاشيه سر اصل مطلب مي روند. همينطور خشونت نامحسوسي که در آنها هست. در واقع فکر مي کنم اينها آدم هايي هستند که براي زندگي واقعي ساخته شده اند.
متعصبانه است؟ نژاد پرستي که شاخ و دم ندارد خواهر من

پ.ن: آيا شما هم فکر مي کنيد اعتياد به وبلاگ نويسي اين است که هنوز از در خانه وارد نشده ايد وبلاگتان را چک کنيد؟ به نظر من وضعيت بدتر (اعتياد به LSD ) اين است که در هرجايي که هستيد فکر کنيد امشب اينو تو وبلاگم چطوري بنويسم. خدا مي دونه چقدر جلوي خودم رو گرفتم که يه عکس از اين خونهه نگيرم. خداييش خيلي زشته يکي رو يه جا دعوت کني، بعد ببيني دختره انگار که اومده موزه لوور، يواشکي داره يه گوشه عکس مي گيره

گروه الف و ب:
۱-  ۶ شاگرد تازه (داستان ۶ بچه موش که دوست ندارن پنير ببرن مدرسه)
۲-  ماجراي احمد و ني ني کوچولو
۳-  ماجراي احمد و سارا
۴-  ماجراي احمد و ساعت
۵-  بادبادک کجا مي روي
۶-  خانه عروسک ها
۷-  من معذرت نمي خواهم

سطح د و ه:
۱- خاطرات يک پسربچه ناقلا
۲- امير کوچولوي هشتم
۳- هوشمندان سياره اوراک (قابل توجه ليمو)

به علاوه ی يک کتاب از ونه گات، مجموعه کتاب هاي مترو و يک کتاب آموزش برنامه نويسي با C. همانطوري که ملاحظه مي شود اکثر اين کتاب ها از غرفه کودکان (کانون پرورش فکری و...) خريداري شده است. درواقع  اینجانب با دوستم وايستاده بوديم جلوي قفسه ها و به اندازه يک کودک نجيب واسه کتاب هاي دوران کودکي ذوق مي کرديم.

پ.ن:
من هنوز اين عقيده متعصبانه رو دارم که نصف ارزش نمايشگاه کتاب به بخش مطبوعاتش بود.

راستش من از برخورد این بچه خیلی خوشم اومد. انگار به یه اعتماد به نفس رسیده که می تونه تشخیص بده چی خوبه و چی بد. مثل الان من، که میرم یه فیلم معروف رو می بینم و بعدش می تونم با اطمینان نظر بدم  که این فیلم بد بوده.  ما که بچه بودیم مثل آدم های مازوخیست، غد بودیم. حاضر نبودیم بگیم یه چیز رو نمی فهمیم. راستش من تازه چند ساله یاد گرفته م بدون خجالت بگم فلان چیز رو نمی فهمم، یا اینکه حوصله خوندن خیلی از کتاب های فلسفه رو ندارم.

به نظر من رفتار بچه گی ما (منظورم از ما تعداد زیادی از بچه هاییه که می شناختم) یه جور رفتار احمقانه بود. یک سیستم ناخودآگاه سختی= خروجی. کی میگه نسل جوان داره به سمت انحطاط میره؟ من فکر میکنم نسل من از نسل پدرم عاقلتره و نسل بعد از من.

مثل اينکه يک آمريکائي به شما بگويد :son of a bitch و شما بگوييد: ها... منم ساحل (beach) رو خیلی دوست دارم. بلاخره کار به جايي مي رسه که طرف يک فحش بين المللي به شما مي دهد که به هيچ ساحل و گل و بته اي نمي توانيد مربوطش کنيد. بعد هم يکي در گوشتان مي زند. آن وقت است که تک تک کلمه های قبلی برايمان دقيقا معني مي شود و احساس حماقت مي کنيم. مسلما ما که نمي توانيم با اين احساس حماقت زندگي کنيم. در نتيجه يک "انسان پست فطرت" بايد اينجا تعريف شود تا ما بتوانيم نفس بکشيم.

بعضي وقت ها فکر مي کنم بدتر از اين که خودمان را در برابر ديگران به خريت بزنيم، اين است که انگيزه هاي خودمان را براي خودمان غلط تفسير کنيم. اين جاس که ديگه پيدا کردن آن "انسان پست فطرت" به یک معضل تبديل ميشه.

چند جلسه بعد بحث رانندگي شد. همين دختر گفت که وقتي تو ماشين ميشينه (مسافر يا راننده) نمي تونه با کسي حرف بزنه. معلم بهش گفت پس وقتي با اتوبوس مسافرت مي کني تو راه چي کار مي کني؟ دختر به سادگي گفت: من تا حالا با اتوبوس مسافرت نکرده م. صداهاي حاکي ناباوري از گوشه کنار کلاس بلند شد. معلمه اومد قضيه رو جمع کنه: خوب وقتي با شوهرت با ماشين ميرين مسافرت طولاني مثل مشهد يا شيراز چي کار مي کني. دختر جواب داد: ما اين طور مسافرت ها رو با ماشين نميريم. يک لحظه قيافه ها -از معلم تا شاگردها- مثل کفگير خورده ها شده بود.

چيزهاي دزدي يا ارثي هيچ وقت کاملا با آدم ارتباط برقرار نمي کنن. نوستالوژي دزدي هم همين طوره. کافه نادري براي کساني کافه نادريه که نوستالوژي جوونيشون رو اونجا ساختن. شايد قضيه فعاليتهاي دانشجويي همين باشه. نوستالوژي دانشجويان فعال و موثر که از نسل قبل به ما رسيد ولي هيچ وقت مال ما نشد.

** این قضیه حجاب خیلی جالب شده. وقتی میگم موهام بیرونه یعنی به اندازه دو بند انگشت. بعضی از افراد شرکت جوری با تاسف نگام می کنن انگار بیکینی پوشیده م! دیروز خانمی که مسئول امور اداریه جوری با تاسف نگام می کرد که خنده م گرفت. بعد هم جوری جواب لبخندم رو داد انگار داره به یه سرطانی رو به مرگ لبخند می زنه.