وودی آلن جمله جالبی تو یکی از فیلم هاش داره : "من دلم نمی خواد عضو کلوپی باشم که می خواهد من عضوش باشم". آدمه دیگه... باید همیشه احساس بدبختی مزمن بکنه!

تو اين هير و وير من داشتم به کارمند سفارت نگاه مي کردم که دم در ايستاده بود و قيافه اش شبيه يکي از دوستام بود. صورت مرد به طرز عجيبي غمگين بود. منم طبق عادت داشتم براي قيافه اش داستان مي بافتم. که آره اين مرد از ديدن اينکه هر روز هم وطنانش اينقدر اينجا تحقير مي شن غمگينه و از اين حرف ها. بعد پيش خودم نتيجه گرفتم بدترين شغل کارمند سفارت بودنه. در همين وقت قيافه آروم مرد تغيير کرد و سر زني که داشت ازش سوال مي پرسيد با لحن بدي داد زد: خانم گفتم از من سوال نکن، بفرماييد ته صف. يه لحظه مثل اين بود که بفهمي شاهزاده قصه سيندرلا کچل از آب درومده. فکر مي کنم خيلي سرزنش آميز نگاش کردم چون برگشت رو به من به آرومي گفت: چقدر بگم از من نپرسيد، پس باجه براي چيه. وقتي رسيديم دم باجه، پسر پشت سريم به مرد گفت خسته نباشيد. يه لبخند خيلي مهربون قيافه ش رو روشن کرد.

*ما که تو باغ نبوديم ولي امروز کشف کرديم که يکي از روش هاي همسريابي سوالات ويزايي از فرد مطلوب دم در سفارت هست.

نيروهاي ساعتي شركتي (نژاد بنده) هم وضعشون بهتر نيست. بوش مياد كه قراره ۷۰ درصدشون تعديل شن. هم نژادهاي من الان به شدت عصبين. و من يه لبخند تا بنا گوش تو جيبم دارم. مثل كسي كه سرنوشت يه جورايي هم دستشه و داره بهش دوستانه چشمك مي زنه. دوستام فكر مي كنن خونسردي من به خاطر اينه كه تازه جا به جا شدم و امكان اخراجم كمه. و من دارم فكر مي كنم چه جمله درستيه اين جمله كه "هيچ وقت همه تخم مرغ هات رو تو يه سبد نزار" به خصوص تو مملكتي كه ممكنه فردا تخم مرغي نداشته باشي.

بايد اعتراف کنم که صادقانه ترين نوشته هاي همه ي عمرم رو در اين ۶ ماه نوشته ام. مطالب کوتاه و تکه تکه، تو هر جايي که گيرم اومده. بالاي سربرگ جزوه ها، سر کار زير آفتاب ميان روزي، توي برگه هاي چرک نويس و... همه اين تکه تکه ها رو توي يک سررسيد قديمي کنار هم حبس کرده م. با اين حال ديروز احساس کردم حتي اين نوشته ها هم براي اين نوشته شده اند که بعدا توسط يکي خوانده شوند.

مي خواهم از اين خصوصي ترين ها نتيجه عمومي تري بگيرم. اينکه همه ما در ناخودآگاهمان داريم براي يک تماشاگر نامرئي بازي مي کنيم. "نفس زنده ی دنيا" که موفقيت را تعريف مي کند و دست هاي نامرئي که دارند براي ما کف مي زنند. به همين دليل جمله "من دارم براي خودم مي نويسم" معني اش را از دست مي دهد. و بیشتر از اون غلظت جمله "ديگران براي من اهميتي ندارند". شايد تعريف ديگران دارد ما را به بيراهه مي برد. در تمام عمر ما، دیگران خودش را دارد درون ذهن ما حک می کند. ديگران خود ماييم.

به نظر من اين سوال به نقش متفاوت ايدئولوژي در زندگي ما دو نفر بر مي گردد.
سایه ایدئولوژی از زندگی پدر من حذف شدنی نیست. نسل پدر من - چه مذهبي، چه غير مذهبي- در سال هاي جواني با ايدئولوژي هايش زندگي کرده و حتي حاضر بوده براي آن بميرد. در حالي که براي من مردن براي عقيده اي که ممکن است چند سال ديگه روش تجديد نظر کنم بي معني است. براي نسل من – هرچند ممکن است هنوز از بيان آن خجالت بکشد-  هيچ چيز برتر از "جان شيرين" قرار ندارد.

از طرف ديگه از اونجا که ايدئولوژي براي نسل پدر من اصل مهم زندگي بوده، بنابراين دنيا به دو دسته تقسيم مي شده: "ما" و "آنهايي که نمي فهمند و بايد هدايت شوند". اما براي من اکثر ايدئولوژي ها خيلي تفاوتي با هم ندارند. پشت همه آنها يک واقعيت ساده خوابيده: انساني که به دنبال آرامش مي گردد. و تا زماني که اين انسان مزاحم آرامش من نشود مي تواند راه خودش رو داشته باشد. از نظر اکثریت نسل من، دنيا براي اصلاح نيازي ندارد که "من"  قيچي سلماني را دستم بگيرم. آدم هاي موبلند هم شايد آدم هاي جالبي باشند. پس حالا بحث هزینه-فایده مطرح می شود.

اين طوري مي شود که مذهب براي من ليست خوب ها و بدها را تعيين نمي کند. حتي تعداد زيادي از دوستان من مذهبي مي شوند. البته اين به اين معني نيست که من تناقض سپيده را نبينم که مشروب مي خورد و نماز سفت و سخت هم مي خواند. يا اينکه زندگي فهامه - دوست صميمي ام- غير از نماز خوندن خيلي به من شبيه است. اين "نيمه دمکراسي مذهبي"  تنها متعلق به من نيست. هيچ کدام از دوستان مذهبي من هم تا حالا سعي نکرده اند من را "هدايت کنند".

حالا سوال دیگری پيش مي آيد: آيا من آدم دمکراتي هستم؟ مسلما نه. هنوز خط کش من آدم ها را تفکيک مي کند. ولي اسم اين خط کش ديگر مذهب نيست.

۱- از وقتي ما بچه بوديم هر وقت صحبت خوراکي هايي مثل لواشک و آلوچه (که کثيف و درنتيجه خيلي خوشمزه بودند) مادرمان شروع مي کرد راجع فرآيند دستشويي رفتن تهيه کنندگان آن توضيح دادن. ما هم چشمامون رو درشت مي کرديم و بعد هم مي رفتيم مي خريديم و يواشکي مي خورديم. به هرحال يکي از اهداف اينجانب براي سفر به مشهد خريدن لواشک طرقبه بود. به نظرم اگه مشروب مي خواستيم پيدا کنيم راحتر بود تا لواشک باز اين محل (وزارت بهداشت ممنوعش کرده). آخرش تو يه مغازه اي پيداش کرديم. مغازه دار يواش تو گوش شاگردش يه چيزي گفت و بعد شاگرده رفت از پاساژ بغل برامون چند بسته تو کارتن شوما آورد. بعد هم سريع بيرونمون کرد.

۲- سيستم اتوبوس راني مشهد واقعا پيشرفت کرده و همه جاهاي ديدني رو کاملا پوشش مي ده. ما هر روز صبح با پيشنهاد هاي بي شرمانه اي مثل "طرقبه، شانديز... ۲۵ هزار تومان " مواجه مي شويم و بعد با کمتر از ۳۰ تومان با اتوبوس همون جا مي ریم و کلي هم احساس زرنگي مي کنیم

۳- اين دست زدن به ضريح به نظر من واقعا بايد بررسي بشه. ما شيعيان مي گيم :امام رضا حي (زنده) است. از طرفي به حق الناس هم اعتقاد داريم. با اين وجود اگه بتونیم آدم هم خفه مي کنيم تا به ضريح برسيم.

۴- دور از ضريح يه گوشه وايستاده بودم که توجهم به پيرزني جلب شد. از اين پيرزن هايي که عطسه کنن ۴ دست و پاشون مي افته. من کلا به پيرزن ها حساسيت دارم نمي دونم چرا! طفلک مي رفت جلو و جمعيت پرتش ميکرد عقب. بهش گفتم مادر بياين پشت من، من مي رسونمتون دم ضريح. جيغ زد: خودم مي تونم! بعد يه سنجاق قفلي درآورد و صافش کرد. و شروع کرد به سوزن زدن و جلو رفتن. نزديک بود داد بزنم صبر کن مادر منم بيام!

۵- از رفتار خادمان حرم و آخوند هاي راهنمايي کننده خيلي خوشم اومد.خيلي مهربان و مودب بودن
۶- تا شعاع زيادي از حرم همه مغازه ها تا صبح بازن و همشون هم جنس هاي یکسان دارند.

۷- از اون موقعي که ما سال سه ی رشته ارزشمند مهندسي راه آهن بوديم يادمان است که مترو هاي شهري مثل مشهد قرار بود به زودي افتتاح بشه. از صدق سر محمود جان که بودجه مترو رو حداقل کرد، مترو مشهد همچنان غير فعال مي باشد.

عکس زير (به محض اینکه بنده به خانه برسم) يک مانکن مشهدي را نشان ميدهد:

**آدرس دانلود فیلم
**یک نقد موافق و تحسین گر فیلم
**مصاحبه با لونا شاد