به نظر من با فرض هدفمند بودن هميشه صراحت جواب بهتري مي دهد، پس چرا در آرزوهايمان صراحت نداشته باشيم؟ راستش را بگويم آرزوي سلامتي خيلي به دلم نمي نشيند. به خصوص با ۲۴ سال سن و معده اي که همه انواع سنگ به جز تخم مرغ را هضم مي کند و بدني که چندتا رشته ورزشی را در سطح قهرماني کار کرده و ايدز و سرطان رو هم خيلي از خودش دور مي بينه. البته اين آرزو رو مي کنم ولی در ته ليست.

به هرحال خداي عزيز لطفا در سال جدید هواي بنده رو به شرح زير داشته باشيد:

۱- اينجانب در ۲ ماه آينده حتما به ني قيليان تبديل خواهم شد (گزاره اخباری)
۲- دانشگاه MCgill به من پذيرش دهد (خواهش مي کنم)
۳- اين رفيق ما هم براي سطح دکترا apply کند (يعني مي شود؟)
۴- من بايد در بخش جديد کاري موفق باشم
۵- من بايد بتوانم پايان نامه فوق ليسانس را تا وسط مرداد ببندم. (يک هندوانه مکعبي)
۶- بنده بايد در طي ۶ ماه آينده بر روي موضوع پروژه استاد هندي عزيزم مسلط بشوم
۷- بايد از لحظه لحظه ۶ ماه آينده لذت ببرم. و يادم باشه شايد تا مدت ها مامان و بابام و دوقلوهاي قلقلي ام رو نبينم
۸- خانواده ام سلامت و خوشحال باشند
۹- يک تخم مرغ شانسي اکيلي: حالا که دانه درشت ها را اعلام کرده ام اين گزينه ديگر دست شماست تا مرا سوپريز کنيد

                                                                                                        ارادتمند شما:نيلي

 همين الان خدا در پرونده ام نوشت: خوشگلي يا خوشگل مي رقصي؟

من عميقا به اين جمله معتقدم. البته نه به اين صورت كه خدا در يك وقت ديگه به عوض يك كيلو خوبي اي كه به كسي كرده اي، يك كيلو فرصت بهت بده. يا دقيقا همان آدمي كه بهش كمك كرده اي در جاي ديگه اي بهت كمك كنه. فكرمي كنم وقتي عادت مي كنيم امكانات و فرصت هامون رو در اختيار ديگران هم قرار بديم، اثري در رفتار و وجودمان ميگذاره كه باعث ميشه ديگران (حتي اگه تا حالا نديده باشيمشان) هم دوست داشته باشند به ما كمك كنند.

از اونجا که هم بنده و هم پدر جان شکمو هستيم خانه پر از مواد غذايي حياتي مثل پفک، پاستيل، آجيل و ميوه شده. البته نون هم داريم. در حال حاضر يک کنده درخت رو در شومينه انداخته ايم که دارد به اندازه يک جنگل در حال سوختن دود مي کنه و حسابي دوديمون کرده.

امروز به اين نتيجه ی علمي رسيدم که يکي از علل رشد کم اقتصادي در تفرش، پيرمردهاي آن هستند. تعداد زيادي از پيرمردهاي تفرشي داراي مغازه هاي بزرگي هستند که يک گوشه آن مثلا 5 تا گردو يا چند تا روغن مايع چيده شده. يعني زمين کاملا حرام شده است. بابابزرگ خدابيامرز ما هم همين طوري بود. يک مغازه ۱۲دهنه داشت که به هر طرفي بگي مشرف بود. منتها بابابزرگ يک چيز ديگه هم داشت که عوام بهش ميگن اخلاق نحس. نتيجه اين بود که مغازه دراندشت مذکور غير از پاتوق گردوها به پاتوق پيرمردهاي محل هم تبديل شده بود. البته خدا بيامرزتش نامرديه اگه راجع به دبه هاي سيرترشي ۷ ساله ي فرد اعلاش حرفي نزنم.

کلا يکي از تفريحات من در تفرش وقتي است که بابام و دايي هاش به هم مي افتن. از آنجا که همگي ادعاي حل معادلات دنيا رو دارن و همگي هم شوخ هستند نتيجه معمولا چيز جالبي ميشه. يکي از اين دايي ها ۸۵ سالشه. من مطمئنم در ۸۵ سالگي فقط مي تونم راجع به معده م و فعاليت هاي مهم اون صحبت کنم.

صبح تو اتوبوس، ما تو رديف جلو نشسته بوديم . بابام خواب بود و راننده ها داشتن با هم صحبت مي کردن. کسي که پشت فرمون بود به اون يکي گفت : "ابوالفصل امروز يکي بهم پيشنهاد کرد يه کورس مسافر از ولگردها و حشيشي هاي کرج و تهران بيارم تفرش که راي بدن و غير کرايه ۷۰۰ تومن هم ميدن. ميخواي معرفيت کنم؟" بابام که بيدار شد بهش گفتم پاشو ببين که هم ولايتي هات هم حسابی راه افتادن!

********************
بابام الان بلند شد و يک ظرف آب ريخت تو شومينه

درسته که نقش اين دو آدم کاملا وابسته به شرايط زمانيشونه، ولي به هرحال هر آدم هوشمندي در طي عمرش دربسياري از عقايدش تجديد نظر مي کنه، به خصوص در مورد عقايد معمولا تندروانه جوانيش. با ديدن اين " ۲۸ " يک لحظه فکر کردم اين آدم چقدر وقت داشته که بگه عجب غلطي کردم!

انگار داری به خودت و طرف یک سبد هیجان، زیبایی، لباس های خوش رنگ و تخم مرغ رنگی میدی. یه جورایی من رو یاد کارتون اسکروچ میندازه و شب سال نو که همه داشتن می رفتن خونه تا از اون مرغ های خوشگل قهوه ای بخورند.

امروز با نیش باز به هرکی می تونستم این جمله رو گفتم و هر دفعه هم کلی کیف کردم

بعد فكر كردم رئيس حق داره. كار رو بايد تو دو بخش ديد: 1- ميزان خروجي 2- راحتي محيط كار
تو شركت دولتي كه راندمان كار اهميت نداره، پس عامل دوم مهم ميشه. يك رئيس مرد نمي تونه راحت سر كارمند زنش داد بزنه يا فحش بده. چون به اون كارمند زن خيلي سريع برمي خوره.شايد هم گريه كنه و بعد خر بيار و باقالي بار كن. به علاوه افراد مجبور  هستند يه چيزهايي رو سر كار رعايت كنند. اگه يكي مثل رئيس ما سوپر مذهبي هم باشه كه بيشتر معذب ميشه. هرچند وقت يك بار هم براي افراد اون گروه حرف درمياد كه بله بين اين خانم ها و آقايون يه سر و سري هست. و همه اينها يعني زحمت.

بنابراین همه اينها نتيجه مي دهد كه كارمند مرد اولويت داره مگه اينكه كارمند زن فرد خيلي قابلي باشه.

• نمي ترسم "به خاطر انتخابات مجلس" از اين بدتر سرمان بيايد (دید مهندسی-اجتماعی)
• مجلس قوي اصلاح طلب در این دوره هرگز وجود خارجي نخواهد داشت
• حالا مطمئنم که اصلاح طلب ها به قضيه حمار علاقه مندند
• رای ندادن می تونه یک هشدار باشه

این دلایل رو در "ادامه مطلب" بیشتر توضیح داده م. (خوشبختانه کاملا مختصره!)

اعلام موضع
۱- بنده در تمام انتخاب هاي قبلي راي داده م. و معتقدم همه اين مصيبت ها از اونجا شروع شد که عده زيادي در انتخابات شوراها شرکت نکردند

۲- من در انتخابات رياست جمهوري شرکت خواهم کرد. به خصوص اگه قاليباف کانديد بشه.

جهت بردار عيد براي من بيشتر به سمت گذشته است تا آينده. اگه سفري در كار نباشه، خود عيد چيز هيجان انگيزي نيست. يك ساعت شادي و دو هفته دردسر. اونهايي كه دوستشون داري رو كه توي سال زود به زود مي بيني. مي ماند آنهايي كه سال به سال ابعادت رو متر مي كنند و بايد به زور باهاشون حرف جور كني. با مزه ترش اينجاس كه اين افراد امروز مي آيند خانه تان و فردا شما بايد برين پس دادن بازديد.

عيد براي من بوي كوچه هاي قديمي خيابون ۶ بهمن كرمانشاه رو داره. وقتي نصفه شب (هميشه اتوبوسش نصفه شب مي رسيد) در حالي كه سر چمدون رو گرفته بوديم به سمت خونه مادرجون مي دويديم و مامانم سعي مي كرد ما سه بچه اي رو كه مثل ديوانه ها مي خنديديم ساكت كنه. و بعد اون در آبي، درخت تمشك، مادرجون، بابابزرگي كه كنار راديوي چوبي ش نشسته بود و يك خونه پر از رمز و راز. و يك سفره آماده كه من هميشه دور از چشم مادرجون به ظرف سركه ش ناخنك مي زدم. البته الان ديگه نه اون خونه وجود داره، نه درخت تمشك و نه بابابزرگ و نه خيابوني كه به شوق ته ش نتوني جلوي خنده ات رو بگيري.

سال جديد براي من سالي پر از هيجان و ناشناخته هاست. همين جا توي غارم مي نشينم و منتظر، تا ببينم قرار است چه اتفاقي بيفته.

به هرحال هيچ وقت فكر نمي كردم كاري رو كه امروز كردم انجام بدم: از رئيس خواستم برام استخاره كنه! روبروي رئيس نشستم و نگاه مي كردم به قيافه بي رنگ، چشم هاي سبز كم رنگ و ته ريشش. ازش پرسيدم چه جوري استخاره مي كنه. گفت: "روش ساده س. مهم استخاره كننده س. البته نمي خوام از خودم تعريف كنم"

استخاره جالبي از كار درنيومد. به قول رئيس توش "يك نهي" وجود داشت. رفتم دستشويي. تو آينه به خودم نگاه كردم و بعد كلي خنديدم. بعدش هم رفتم اون كار رو انجام دادم.

*************************
موضوع writing امتحان تافل من اين بود:
نظرتان راجع به اين جمله چيست: "بيشتر آدم ها دوست دارند ديگران به جايشان تصميم بگيرند"

آيا مي خواهيم انقلاب کنيم؟
آيا مي خواهيم يک نهاد بين المللي يا يک کشور ديگر بيايد ما را آزاد کند (بيايد کنگر بخورد و لنگر بياندازد)؟
آيا مي خواهيم جنگ داخلي يا خارجي داشته باشيم؟
آيا مي خواهيم مبارزات چريکي در کشورمان داشته باشيم؟

و اگر نمي خواهيم از ابزار دمکراتيک "رای دادن" استفاده کنيم و در عين حال موارد بالا را هم نمي پذيريم ، پس ما چه مي خواهيم؟ آیا حاضریم وارد اعتراضات مدنی بشویم؟ آیا این اعتراضات بدون وجود احزاب ممکنه؟ و اگر راه حل انتخابي ما بي تفاوتيه، آيا حقمان نيست که هر روز عليه مون قطعنامه صادر ميشه؟ و آيا حقمان نيست که براي زندگي بهتر بايد آواره دنيا بشيم؟

من براي اولين بار، ديگه نمي خوام برم راي بدم. ولي واقعا اين موضوع برام سواله که چه بايد کرد. 
 

مثلا الان قطعنامه سوم شوراي امنيت تصويب شده. با شنيدن اين کلمه آدم لرزه به تنش مي افته و بعد با همان دست لرزان مي گرده ببينه در اين قطعنامه قراره چه بلايي سرش بياد:

• در اين قطعنامه از دولت ها خواسته شده موارد اعطاي اعتبارهاي خود به بخش خصوصي، براي مبادلات تجاري با ايران را محدود کنند.
• حوزه عمل بانک صادرات، سپه (که قبلا هم محدود شده بود) و ملي محدود شده
• براي اولين بار به دولت ها اجازه داده شده که در بنادر و فرودگاهاي خود کشتي ها و هواپيماهاي ايراني رو بازرسي کنن (البته گفته شده به شرط وجود دليل منطقي)
• براي يک سري افراد و شرکت ها محدوديت هاي مالي و مسافرتي اعمال شده
• تجارت موادي که کاربرد نظامي و غيرنظامي دارند به شدت محدود شده

يعني عملا، بيشتر دامنه تحريم هاي قبلي گسترده شده. شهروند ايراني اين آيتم ها رو که مي بينه ناخودآگاه در برخورد اول نفسي به آسودگي مي کشه. نمي دونيم منتظر چي هستيم ولي به هرحال چيزی وحشتناک تر از اين بوده. و آدم تو اون لحظه زياد يادش نمياد که مثلا همين آيتم اول مي تونه مارو به خاک سياه بنشونه.

رئيس جمهورمون هم مثل خودمونه. ايشون هم در همين "برخورد اول" فرموده اند: همون کاري رو با اين قطعنامه مي کنيم که با قطعنامه قبلي کرديم. سخنگوی وزارت خارجه مون هم گفته: این قطعنامه فاقد ارزش، غیر قابل قبول و محکوم است.(ولش کن کشتیش...)

نکته جالب تر اعضاي اين جلسه هستند: رياست جلسه برعهده روسيه بوده (هم از توبره مي خوريم هم از آخور)
آمريکا،انگليس،فرانسه،چين،روسيه،بلژيک،آفريقاي جنوبي، بورکينافاسو (چس فيل هم قاطي آجيل شده)،ويتنام، جمهوري عربي ليبي(به به... يار غار سابق)، پاناما، ايتاليا، کاستاريکا و کرواسي به علاوه ی اندونزي که تنها راي ممتنع اين جلسه بوده.

بعد ما تشريف برديم تو سالني که انتهاي اون اساتيد خوش بش کنان ايستاده بودن و داشتن راجع به نمره تصميم مي گرفتند. اصلا نمي دونم چرا اشتباه بودن اين کار به مغز هيچ کدوم ما نرسيد. یعنی اصلا یادمون نبود که بعد پروژه دکترا داورها شور دارن. داشتيم مثل دو تا پت و مت دور خودمون مي چرخيديم که يکي از استادهايي که خيلي دوستش دارم اومد طرفمون. هر دومون منتظر بوديم که ما دانشجويان ارشد نمونه رو که تا اين وقت شب مونده بوديم رو تشويق کنه.

استاد: خانم مهندس فلاني، خانم مهندس فلوني مشکلي پيش اومده؟ من مي تونم کمکي بکنم؟(خدا خيرش بده به خاطر اين ادبش)
ابله شماره ۱: آقاي دکتر ما اومده بوديم دنبال سوئيشرت خانم فلوني
ابله شماره ۲: بله استاد ما اومديم دنبال سوئيشرت من
استاد: متوجه نميشم؟ دنبال چي؟
دو ابله: سوئيييييييشرت...
ابله شماره ۱:استاد کت خانم فلوني
استاد:آهان! خواهش مي کنم خارج سالن تشريف داشته باشين. اساتيد الان دارن داوري مي کنن.مطمئن باشين کت ايشون رو کسي نمي بره

دوتامون درحالي که از خجالت و خنده بنفش شده بوديم زديم بيرون. بعد رفتيم يک گوشه در تاريکي قايم شديم که بعد رفتن استادها بريم کت فريما خانم رو بياريم

فريما در تاريکي – بعد از ۲۵دقيقه: اِ... سوئيشرتم رو تو مسجد جا گذاشته بودم!

حالا این "هاراگيري" چيه؟ در اين روش خودکشنده يکي رو انتخاب مي کنه که سرش رو ببره. هرچي فکر مي کنم نمي فهمم چرا يک فرهنگ متمدن بايد چنين روشي رو تعريف کنه. ممکنه به اين اعتقاد که رنج فرد رو پاک مي کنه برگرده؟
ميشيما قبل از بريدن سرش، شکمش رو با شمشير پاره مي کنه.

میشیما خان اندکی قبل از سفره کردن شکم

امروز وقتي سوار تاكسي شدم طبق عادت گفتم سلام. صداي كلفتي جواب داد: مصبتو جوون. خير ببيني به خاطر ادبت!
 هنوز تو كف اين جواب قوي بودم كه داشبرد رو ديدم. راننده كاملا تخصصي كار كرده بود. جلوي مسافر پيام هاي عبرت گيري نصب شده بود و جلوي راننده عكس پهلوانان وطني و غير وطني

**لینک مستقیم عکس

امروز از صبح دلم گرفته بود. بعد هم که رفتم دانشگاه و ديدم براي چند تا از دوستام از دانشگاه هاي آمريکا پذيرش اومده. کم کم دارم نگران ميشم که چرا هيچ کس به شخصيت علمي مهمي مثل من علاقه مند نشده. فکر اینکه اين همه هزينه به باد بره واقعا اذيتم مي کنه. البته من فقط براي کانادا درخواست داده م.

به هر حال درد اصليم اين نبود و خودم هم مي دونستم، ولي عصر که به دوستم زنگ زدم کم مونده بود بزنم زير گريه. فقط به ضرب کلنگ جلوي خودم رو گرفتم. وقتی رسیدم خونه، رفتم زير زمين و کيس قديمي رو که آهنگ هاي راکم توش بود رو زدم زير بغلم و اوردم بالا و ۵-۶ تا آهنگ حسابي خشن رو با صداي بلند ول کردم تو اتاق. زويا خواهرم يه سرک کشيد تو اتاق و گفت: تو چرا باز ديوونه شدي؟

و جالبه که از بين اين همه دوست، اين خواهر کوچولوي منه که ميشه بعضي چيزا رو بهش گفت. و از اون جالب تر اينه که چقدر عاقله. هنوز باورم نميشه که اين دوقولوها ۲۱ سالشون شده و من ديگه لازم نيست حمايتشون کنم. چند وقت پيش رفتم تو بلاگ ۳۶۰ اش و ديدم اونجا نوشته که بهترين دوستش منم. خدا رو شکر حداقل از خانواده شانس آورديم.

هميشه وقتي به زنان البته پاکدامن اطرافم نگاه مي کنم فکر مي کنم چطور ممکنه اين زن ها توانسته باشن از تفريح جذاب يک شبه عاشق شدن و دلبري از مردان چشم پوشي کنند؟ اين خانم ها که با لباس هاي شيک و آرايش مناسب در مهماني ها ظاهر مي شوند آيا واقعا "فراموش شده" اند؟ آن هم در کشور ما که افراد در ميانسالي معمولا از ازدواجشان راضي نيستند.

يک بار از مادرم پرسيدم که آيا بعد از ازدواجش عاشق کسي شده يا نه. سوال احمقانه اي بود، همون موقع پرسيدن فهميدم. مادرم هيچ وقت راستش رو به من نخواهد گفت. همون طور که من به دخترم...

تو خونه DVD رو گذاشتم تو دستگاه. ديسک خالي بود. يه مدت فقط هاج و واج نشستيم... و اين بود ماجراي خريدن فيلم "سنتوري" ما. درسته که مملکت پر دزده ولي ظاهرا هميشه دست بالاي دست هست... خداحافظ دوراني که با پوزخند به همه قوانين کپي رايت دنيا، با خيال راحت فيلم ها رو مي خريديم

اجرای اول اين نمايش در سال ۱۳۵۴ با بازي جمیله شیخی به نقش بانو به روي صحنه رفته است