امروز يکی از این کانال ها داشت نوحه خوندن يک مرد رو به زبان انگليسي پخش مي کرد. با بابام نشستيم تا تهش رو ديديم و لهجه مرد رو تحسين کرديم. جالب تر اینه که این نوحه انگلیسی واقعا جذب کننده بود.

ازدواج و قانون آن مثل بقیه چیزهای دیگه اجتماعی بر اساس اقتصاد بوجود اومده. اینکه تکلیف اموال دو نفر چه می شود یا محصول مشترک سیستم (یعنی بچه) چه حقوقی دارد. اصل مهریه و چیزهای مشابهش مثل شیربها بر این اساسه که زنی که محل کارش خانه است، درآمدی ندارد. و اگر یک روز بگذارنش در خانه (عربستان قدیم) احتیاج به اندوخته ای برای زندگی دارد.

در زمان ما وضع متفاوت می شود. بحثم برای دختر نیمه مدرن شهری مثل خودم است. یعنی دختری که درس خوانده، محیط زندگی آرامی داره و می تواند کار کند(اگه می تونه و نمی کنه و میخواد عروسک روی طاقچه باشه بحث دیگه ایه). من درآمد دارم. با همسرم می توانم توافق کنم که اموال به نام هردوی ما باشد. اگه هم به هر دلیل نمی تونیم هم رو تحمل کنیم همان بهتر که با هم نباشیم، حتی اگه از ترس میلیون ها میلیون مهریه ام طلاقم ندهد. بماند که الان مهریه زندان هم ندارد. پس وقتی عملا چیزی گرفته نشود یک چیز باقی می ماند: نگاهی که من به خودم داشته ام. که در بقیه رفتارهای من در زندگی ام هم بیرون خواهد زد.

قوانین اجتماعی وابسته به زمان هستند، هرچند به مرور به عادت تبدیل می شوند. و عادت ها به تدریج کارکرد اصلی شان را از دست می دهند. اگر فکر می کنیم مهریه درسته که هیچ، وگرنه اینکه بگوییم اگه بقیه نگرفتند من هم نمی گیرم کافی نیست. نگرفتن مهریه مثل بقیه تغییر عادت ها تبعاتی داره، پس این نسخه برای زن ضعیف جامعه ما که به زور دارد خودش را سراپا نگه می دارد نیست. این نسخه برای من و تو است. 

تعداد زیادی از کسانی که می شناسم معتقدند به خاطر شرایط جامعه مان باید مهریه را گرفت. و من فکر می کنم قضیه این است که "صف مقدم بودن در یک تغییر" هزینه دارد و ما نمی خواهیم هزینه کنیم. همانطور که در بقیه چیزهای اجتماعی مان نمی خواهیم. پرتقالی ها یه ضرب المثل دارند که می گن بگذار روس ها برن روی ماه یخ بکنند.

دلم خسته شده... خسته شده از تلاش براي بودن، بهتر بودن، خوب بودن، آدم بودن و تعريف شدن در دنياي ديگران. ديگراني که البته که اهميتي ندارند ولي خيلي هم اهميت دارند. ديگراني که دم هايشان ۱۰۰۰ شاخه است و هر جا پايت را مي گذاري يکي مي گويد:آخ دمم... ديگراني که اگر بخواهي در دنيايشان شاد باشي بايد جايي که منافعتان مشترک است لهشان کني... و من هميشه با توهم مزخرف انسانيت کنار کشيده ام... آنقدر اين کار را کرده م که ديگر الان شک دارم که اين از بي عرضه گي ام بوده يا نه... دلم خسته شده از اينکه هر چند وقت يک بار، زرت فاعل بودنش درمياد.

يادم افتاده به يه قصه کيهان بچه ها که دختري يک روز صبح بلند ميشد و شهر خالي بود و مي تونست هرچقدر دلش خواست نون خامه اي بخوره. هرچند فکر نمي کنم با حذف ديگران هم آدم شاد باشه. ما شادي رو بر اساس "دنياي با ديگران" ياد گرفته ايم.

جواب کوتاه و با مزه اي دارد: برادران مسلمانمان قبلا از اين روش جواب گرفته اند. زمستان سال پيش هم اين قطع شدن صدور گاز اتفاق افتاده. در آن موقع قيمت گاز با درخواست ترکمنستان و موافقت دولت ايران نزديک به "دو برابر" نرخ سابق تعيين شد. طبق گفته مقامات وزارت نفت قرار بود در قبال اين افزايش قيمت، ميزان گاز انتقالي هم زياد بشه که عملا چنين چيزي اتفاق نيفتاد.

چيزي نيست برادر... جنازه مان وسط صحرا افتاده

هميشه فکر کرده ام که آدم براي اينکه بتونه کسي رو دوست داشته باشه اول بايد خودش رو دوست داشته باشه. چه دين دار باشيم و چه نه، وجود ماست که همه چيز رو تعريف مي کنه. فرض کنيم من به هر دليلي به جايی برسم که ديگه نخوام باشم (موردهاي خود کشي اي که براي جلب توجهه منظورم نيست) يعني مبدا مختصات رو بخوام حذف کنم. اينجا همه چيز معنيش رو از دست ميده مادر، پدر، دوست و... به نظرم حق نداريم از کسي بپرسيم چرا خودت رو کشتي. ولي ميشه پرسيد چرا اين طوري؟

دوست دوري داشتم که خودش رو به طرز وحشيانه اي کشت. پريشب که بعد از مدت ها دوباره کابوس صورتش از خواب بيدارم کرد پستي (ادامه مطلب) راجع بهش نوشتم که شايد خيلي دوست داشتني نباشه. فقط گذاشتمش که بمونه...

يه دقيقه قاطي کردم: واه... بوده ...نبوده... اي بابا من که مطمئنم ۵۰ درصد بود...
امروز يک تيتر ديگه ديدم: ما از سهم ۲۰ درصدي ايران در درياي خزر با قدرت تمام حمايت مي کنيم...

ظاهرا قراره از اين به بعد استراتژي در داخل، "سياست دروغ هاي بزرگ" باشه. احتمالا به زودي خواهيم شنيد:ايران از حق استفاده کشتي هاي خود از سه جزيره عرب با قدرت دفاع خواهد کرد... مولانا شاعر ترک روزگاري در ايران زندگي مي کرده...

جديدا شنيدم كه بر اساس شكايت يكي از دخترهاي هم ورودي من، براش پرونده اخلاقي درست كرده اند و مي خوان ديگه قراردادش رو تمديد نكنند. تو اين مدت هم دوبار سكته كرده. و من مي دونم كه دكتر ر هر چه كه بود اين يك وصله بهش نمي چسبيد و باز هم مي دونم كه اون دختر به خاطر انتقام از اذيتي كه دكتر ر سر قضيه پايان نامه سرش درآورده بود اين كار رو كرد. اون دختر پدر مادر گردن كلفتي تو سپاه داشت.

ديروز كه رفته بودم ازش توصيه نامه بگيرم واقعا از ديدنش دلم گرفت. مثل موش شده بود. خاطراتم روي قيافه ش فلاش بك مي خورد. يادم مي اومد كه چقدر التماسش كردم بزاره براي پايان نامه پروژه اي كه دوست داشتم -موضوعش موتوري بود- رو با دكتر ن بگيرم. و نذاشت و مجبورم كرد يه پروژه تحليل خستگي رو با خودش بردارم...فلاش بك… لبخند هاي موزمارش كه با ديدنش قرباني مي فهميد كارش تمومه... يادم مي اومد كه چطوري بدون هيچ دليلي، تغيير گرايشم رو يك سال و نيم عقب انداخت و باعث شد بعدا مجبور شم ۲۵ واحد بي ربط به گرايش جديد رو حذف كنم...

دستش رو مي ديدم كه چه راحت برام گزينه highly recommended رو تيك زد. منتظر بودم خودكار رو از رو كاغذ برداره و بگه نميشه خانم فلاني، بايد تو جلسه گروه مطرح بشه... وقتی گفت متنت رو بزار روي desktop تا همين امشب برات درست كنم، نگاهم مي افتاد به كپه هاي نامه هاي درخواست هاي مختلف كه هنوز گوشه و كنار اتاقش بود و احتمالا ۵-۶ تاش هم مربوط به خودم بود و گفته بود گم شده...

و دلم سوخت. دلم سوخت براي مملكتي كه توش تنها راه حذف يك آدم، استفاده از شيوه هاي كثيفه.

پ.ن:
از اون جالب تر شانس پاپيوني منه كه دقيقا مهمترين استادم كه استاد راهنمام باشه رو بايد درست همين موقع بندازن بيرون!

امشب وقتي خبر ازدواج یکی از دوستان دبيرستانم رو شنيدم با همين حس، پروژکتور خاطراتم به کار افتاد.شايد به خاطر اينکه دوستم هميشه اثيري تر از اون به نظرم مي اومد که کسي رو بتونم کنارش تصور کنم. حضورش برای من هميشه مثل بال زدن يک پروانه نقره اي بود با زنگار آبي و با رد اکليل نرم .

عروس سرزمين کويرهای آفتابي من نمي تونم مثل بنفشه به تو تبريک بگم. شايد چون تو داري از قلمرو سرزمين من خارج ميشي و وارد قلمرو او ميشي. با اين حال اميدوارم خوشبخت ترین عروس دنیا باشي. هرچند نمي تونم لحظه اي رو تصور کنم که تو جام زرين زندگي رو در دست نداشته باشي

اِسکول مادمازل

ما به علت جريان اطلاعاتي شديدي که در خانه مان وجود دارد از اين موضوع به خوبی مطلع بوديم. با اين حال همچنان نوع وطني رو بر فرنگي ترجيح مي داديم. و اين فرصتي به بابام مي داد که به ما بگه داهاتي!

در اين تعطيلات چند روزه پدر و مادر خانواده، ما سه کودک بينوا رو تنها گذاشتند و به سفر رفتند. ساعتي از رفتنشان نگذشته بود چاه توالت مشکل پيدا کرد و مسئول ساختمان هم نبود. خلاصه ما مدتي تحمل کرديم و آخرش کم کم به ناحيه توالت فرنگي گرايش پيدا کرديم و بالاخره خودمون رو تطبيق داديم.

اين واقعه به ما ثابت کرد که انسان معمولي براي تطبيق با مظاهر مدرنيته – که معمولا با عادت ها در مي افته- کاملا نياز به اجبار و زور داره و همه جملات زيبايي که از تزريق شعور و آگاهي حمايت مي کنند کشکي بيش نيست...
زنده باد رضا خان

شوخي نمي کنم و اصلا هم خيال ندارم ياد صفا و صميميت ايام دور حوض نشيني پدربزرگم بيفتم. من خوشحالم که در قرن بيست و يکم هستم و خوشحالم که در شهر بي در و پيکري مثل تهران زندگي مي کنم. مهم تر از همه خوشحالم که همسايه ام از حالم خبر ندارد. چون مطمئنا در اين حالت ميخواست از بقيه چيزهاي زندگي من هم خبر داشته باشد. به علاوه خوشحالم که تمام فک و فاميلم آخر هر هفته یا هرشب خانه مان خراب نمي شوند و اين روزهاي محدود زندگی را با کساني مي گذرانم که خودم انتخابشان مي کنم.

روزگار خوبي است نازنين...

منطقیه که کسی که بیشتر فکر می کنه و می فهمه به نقائص سیستم اطرافش اعتراض کنه. ولي به نظر من خيلي از دانشجو هاي ما معترضن، چون فكر مي كنن به عنوان يك دانشجو بايد معترض باشن. متاسفانه دانشجوی جهان سوم تو فعالیت سیاسی فقط گوشت جلوی توپه (به قول امام (ره) مگه بقیه ما چی هستیم) بدتر از اون اینه که خودش هم از خودش همین انتظار رو داره: مطالعه کم، دید محدود و یه دهن باز برای فریاد زدن