بدتريش اينه که من جمع دوستان مادرم رو دوست ندارم. تک تک خوبن ها... ولي وقتي اين خانم ها و آقايون دکتر دور هم جمع ميشن يه چيزي توشون هست که تحملش برام سخته. بچه که بودم فقط آزارم ميداد ولي نمي فهميدم چيه. الان ميدونم: نگاه اين آدم ها به اطرافشون از بالاست. شايد حق هم داشته باشن. همه شون آدم هاي تاپ و نخبه اين جامعه ان و متخصص هاي مشهوري هستند. بچه هاشون اکثرا رتبه هاي تک رقمي بودن و دانشگاهاي خوب درس خوندن و الان هم اکثرا خارج هستند. يعني اين آدم ها هميشه "بچه هاي مورد علاقه زندگي" بوده اند.

دلم براي مامانم مي سوزه. چقدر دلم ميخواست دختر بهتري براش بودم. شايد حداقل يک آدم سر زبون دار و مجلس گرم کن و باحال تر. باز خوبه زویا - قل بزرگ- هست.

به نظر مياد لحظه کشف واقعي يک آدم اتفاق غريبي مي افته. يک نگاه، يک حرکت، يک حرف... می تونه باعث بشه اون آدم لباس روياهاي ما رو تنش کنه. و اين روياها مثل اسب تروا (۱) مي مونند. خودي اي که بر ضد ما بازي مي کنه. و روند دوست داشتن با ترکیب با این رویاها ادامه پیدا میکنه. يعني عملا آدم تو ذهن من مي تونه فرسنگ ها با آدم واقعي تفاوت داشته باشه. پس من عاشق چي شده م؟ اون آدم یا روياهاي خودم؟ آدم ياد قصه صادق هدايت مي افته که توش قهرمان بي دست و پاي داستان، عاشق يک مجسمه فرانسوي شده بود.

وقتي از طرف کسي که دوستش داريم طرد ميشيم (اول يا بعدا) دوربين بالا مياد و ما مي چرخيم و در مرکز مختصات global قرار مي گيريم(قبلا هم مرکز مختصات بوديم ولي از نوع محلي) همه جا تاريک ميشه و نور افکن ها روي ما روشن ميشن. خودمون رو ميبينيم که درست شناخته نشديم، به احساس مون احترام گذاشته نشده، انرژي ای که صرف کرديم به هدر رفته... و خلاصه اينکه هيچ کي دوستمون نداره! بعد حتی ممکنه تلاش کنيم که حق اين "غرور له شده پنهان" رو از دشمن بگيريم و اون رو متوجه شايستگي هاي خودمون کنيم. تا اينجا که همش شد من: روياهاي من، احساس من، غرور من... پس طرف مقابل من چند درصد اهميت داره؟

مجنون که در همون نگاه اول عاشق لیلی شد و بعد سر به بیابون گذاشت، از دید روان شناس های امروزی نیاز به درمان داشت. شاید مجنون طفلک یه ذره زیاده روی کرده بود ولی آیا لیلی - که اصلا هم زیبا نبود- حق داشت که در مورد جذابیت خودش دچار توهم و غرور کاذب بشه؟

۱- اسب تروا: در جنگ بین یونان و تروا، یونانی ها وانمود کردند شکست خورده اند. اونها به نشانه تسلیم و باج اسب چوبی بزرگی ساختند و به تروا هدیه کردند. اسبی که در واقع توی شکم خالی اش یونانی ها پنهان شده بودند. مردم تروا هلهله کنان اسب رو به داخل شهر بردند. یونانی ها شب بیرون اومدند و ترتیب دشمن رو دادند.

پيشنهاد Run Lola Run اي: نمي شد قبل از پياده شدن از اتوبوس بند کفشت رو دوباره مي بستي؟ اين همه هول زدي که چي؟

به هرحال به نظر من اگه خدايي وجود داشته باشه اينقدر درگير تو زندگي ما نيست. بلكه قوانيني كه روي اين دنيا گذاشته سرنوشت همه موجودات رو پيش مي برن. قوانيني كه براي وجودشون لازم نيست ما حتما همه اونها رو فهميده باشيم، مثل رابطه معادله انيشتين و سيستم نيوتني. منظورم اينه كه نشينيم بگيم مگه ممكنه همه اينها تصادفي باشه. از كجا معلوم معادلات دنيا و چيزي كه ما فكر مي كنيم کمک الهیه، با تئوري هاي ناچيز احتمالات ما حل شه؟(يه زماني زلزله هم عذاب الهي بود)

ايراني هاي باستان به موجودي اعتقاد داشتن به اسم وايو. وايو از نسل اهوراها بود، پاكترين موجودات دنيا. وايو كهنسال ترين اهوراها بود و عمري به اندازه زمين داشت و اونقدر پير شده بود كه نيكي و بدي مفهوم خودشون رو براش از دست داده بودند. هميشه فكر مي كنم اگه خدايي وجود داشته باشه به وايو خيلي شبيهه. (اين پاراگراف براي ۳- ۴ نفر بايد آشنا باشه!)

حتي يادم نيست كسي كه جمله بالا رو گفته بود در تاييد دينداري بود يا نه (احتمالا تو ردش بوده) ولي من هم فكر مي كنم خدا تو همون جايگاهش نشسته با اين تفاوت كه براش زياد هم مهم نيست كه به ماها بخنده. شايد تو مواقع بيكاري...

بخشي از اين رفتار به زمينه فرهنگي ما برميگرده، مثل رفتارهاي مشابه روبوسي خانم ها. ولي بخش زياديش هم طبيعي به نظر نمي رسه. امروز توي سلف شلوغ دانشگاه فکر مي کردم حتي به نوعي بيماري و واکنش رواني بيشتر شبيهه. که شايد در اثر نياز هاي سرکوب شده تو جامعه ما باشه.

۱- پول يعني زندگي خانوادگي آرام. حذف تنش هاي عصبي ناشي از قرض ها. افراد زيباتر و مهربون تر. به علاوه تفريحات خانوادگي مطلوب که آدم ها رو به هم نزديك و علاقه مند ميكنه.

۲- پول يعني تغذيه مناسب و تفريحات دلخواه و عقده هاي كمتر. این يعني روح و جسم سالمتر و فرزندان باهوش تر.

۳- پول يعني فرصتي براي اهميت دادن به نياز هاي درجه ۲ زندگي مثل اهميت انسانيت، علم دوستي...

۴- پول يعني دانشگاه خوب در ایران. چون كنكور چيزي نيست جز پشتكار و دسترسي به مطالبي كه مناسب طبقه بندي شده به علاوه هوش معمولي. يعني با اين شرايط اگه معلم خوبي داشته باشي مي توني بهترين نتيجه رو بگيري. يعني رزومه خوب تحصيلي و كاري

۵- پول يعني پرداخت ترمي ۴۰ ميليون براي تحصيل در دانشگاهMIT  و بعد حضور در مراكز علمي معتبر

۶- پول يعني دسترسي به لابي هاي قدرت پنهان و آشكار. يعني داشتن انتخاب هاي بيشتر در زندگي

نمي دونم اگه اون بزرگوار عمامه به سر الان زندگي مي كرد چي مي گفت، ولي من به ريش و شكم محترم خودم خنديدم وقتي تو اون انشا سال سوم دبستان بدون فكر نوشتم علم بهتره. بايد مي نوشتم بدون ثروت علمي وجود نداره.

فكر مي كنين قضيه چي بوده؟ چيز جديدي نيست ايراني ها يه راه پيدا كرده بودن كه تو امتحان تافل هم تقلب كنند. فقط با ۱.۵-۱ ميليون شما مي تونين يك نمره عالي بگيرين
ايشالله بزودي اين امكان هم برامون حذف ميشه و از اين به بعد تشريف مي بريم دبي امتحان مي ديم

اين جوري شد که امروز اينجانب خسته از تعميرات متوالي سشوار مذکور، با احساس نجات دهنده خانواده بودن و با افتخار خاصي يک سشوار جديد خريدم. شب که بابام خوشحال و خندون اومد ديدم اونم يک جعبه دستشه. با لبخند زيبايي گفت نيلي بيا ببين چه سشواري خريدم! ۵ دقيقه بعد به اين گذشت که هر کدوم سعي کرديم تو سر سشوار اون يکي بزنيم. يک ساعت بعد مامانم اومد و سشوارهاي ما رو روي ميز ديد. با خنده گفت: اِ... منم نزديک بود برم يک سشوار بخرم! آخرين لحظه از خستگي منصرف شدم... همين موقع گيتا (قل دوم) هم رسيد و ما منتظر بوديم اونم يک چيز سشواري رو کنه... آخه مشتري اصلي سشوار مرحوم ما بود. آخرش هم نفهميديم قصدي داشته يا نه، چون فقط يک عالمه خنديد. بابام مي گفت: من ۱در ۱۰۰۰ هم احتمال نمي دادم نيلي از اين کارها بکنه!( نمکم بگيرتتون) راستش منم همين فکر رو راجع به بابام ( و بقيه ) ميکردم

بالاخره دعوا تموم شد و موتوري رفت طرف موتورش. يک دختر که به سر وضعش خيلي رسيده بود همون موقع داشت از خيابون رد ميشد که موتوري سر راهش يک لگد خيلي محکم بهش زد، يکي هم زد پس گردنش! صدا از کسي درنيومد. دختره بيچاره يک ذره هاج و واج نگاه کرد، يک کم گريه کرد، دوباره هاج و واج به مردم نگاه کرد... بعد از جاش پاشد و درهمون حال هم اشکاش رو پاک کرد و راه افتاد. موتوري با يک چشم غره رضايت مند گازي به موتورش داد و رفت. مردم پراکنده شدند.

**ظاهرا وزرات خارجه ايران در به در دنبال محتواي نامه احمدي نژاد به ساركوزيه. مثل اينكه مقامات و كارشناس هاي اين وزارت خونه در جريان نگارش و ارسال نامه احمدي نژاد نبوده اند و هنوز هم نتونستن به اين نامه دست پيدا كنند. احتمالا به زودي براش جايزه هم ميزارن... ای محمود بلا... بچه م به همه طرف گل مي زنه

** احمدی نژاد از روسای کشورهای عرب خواسته که تو اجلاس آناپولیس شرکت نکنند. بشار اسد گفته:زکی محمود! ملک عبدالله هم گفته آقا ما واسه خودمون سیاست داریم و نیازی نداریم از "تازه واردین به سیاست" رهنمود بگیریم

۲- به دانشگاه، دانشکده جديد و درس هاي فوق علاقه مند شده ام. نه خير کسي ما رو کشف نکرده، مدال هم بهم ندادن. فقط امتحان يک درس خيلي سخت رو با يک استاد عقده اي بد دادم! نمي دونم چه ربطي داره ولي از بعد اون امتحان حالمان خيلي خوب است. البته مجبور شدم چند تا سمينار داوطلبي(!) هم بدم که بعدا برام واقعا جالب شدن.

۳- اکثر دوستان و اطرافيانم را دوست دارم. کارهاي خارجه هم سوار بر دوش شِلمَن به خوبي پيش ميرود.

فکر مي کنم علت اين حال خوب اين باشه که ابهت چيزهايي که اذيتم مي کرد ريخته! يه چيز ديگه هم همون قضيه کُرد و شلوار اِستِرجه: يعنی من بايد احساس کنم ميتونم تو زندگيم يه غلطي بکنم تا حالم خوب باشه

  ********************
پ.ن: يکي از دوستام مي گفت فکر خارج رفتن زندگي آدم رو لنگ مي کنه.
راست ميگه آدم هيچي رو نميتونه جدي بگيره. درس؟ بابا ما که داريم ميريم... کار؟ بيکاري ميخواي جات رو عوض کني، تو که داري ميري... اين همه تلاش کني تمام وقت شي واسه 3-4 ماه؟... ماشين؟ تو که داري ميري قسط اين يتيمِ رو زمين مونده رو کي ميخواد بده؟

 عنوان پست: باغچه 
[…] به اين فكر مي‌كنم كه اين‌جا كم ‌كم دارد خالي مي‌شود از اين آدم‌ها، كه يك جور حذف نسل دارد اتفاق مي‌افتد. كه دير نيست آن‌گاه كه به خود بياييم و ببينيم جز عده‌اي هم‌ساز و هم‌رنگ كسي باقي نمانده است. كه آن‌هايي كه ديگرگونه مي‌انديشيده‌اند را به تمامي از اين‌جا رانده‌اند.

اصلاً شعار نمي‌دهم كه نبايد رفت و اگر همه بروند پس اين‌جا را كه آباد مي‌كند. معتقدم هر انساني آن‌ وقت كه از شرايطش به تنگ مي‌آيد ، حق دارد براي زندگي‌اش تصميم بگيرد. دل‌تنگ مي‌شوم، اما از اين‌كه مي‌بينم داريم تصفيه و شايد هم تسويه مي‌شويم. اين طور كه به موضوع فكر مي كنم ياد نسل‌كشي مي‌افتم. حس مي‌كنم اين‌جا هم يك نسل‌كشي، منتها آرام آرام و پنهان دارد رخ مي‌دهد.

ياد شعر فروغ مي‌افتم كه:
کسي به فکر گل‌ها نيست
کسي به فکر ماهي‌ها نيست
کسي نمي‌خواهد
باورکند که باغچه دارد مي‌ميرد
که قلب باغچه در زير آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي مي‌شود
و حس باغچه انگار
چيزي مجردست که در انزواي باغچه پوسيده‌ست

در بین ما ضرورت این فضا تعریف نشده. یعنی اینکه تو (به خصوص به عنوان یک دختر) مجبوری یا ازدواج کنی یا اینکه "باید" با پدر و مادرت زندگی کنی، مگه اینکه خدا برسونه و بتونی به بهانه تحصیل - در شهر دیگه یا خارج - بکَنی...

جالبه که همه آدم ها تمام عمرشون سعي مي کنند تا متفاوت از بقيه باشن ولي عملا بيشتر از ۵۰ درصد آرزوها، فکرها و زندگيشون شبيه به همه. تو اين ميون از همه جالب تر "فرآيند" دوست داشتنه. چيزي که براي همه شخصي ترين و نزديک ترين رابطه اس و در عين حال براي همه تقريبا يکيه. قرن هاس داریم تکرار میشیم! شايد يک علت اينکه وقتي يک آدم مي ميره دنيا تکون نمي خوره همين باشه

 یعنی اون کسی که تکرار من تو آینده اس از این موضوع خوشحال میشه؟

۱- من نمي فهمم چرا اين نامه ها رو دم دست (يعني در اعماق طبقه بالاي کمد) ميذاره. اگه سوالي راجع به باشخصيت بودن من داره ميتونه شخصا ازم بپرسه