تو امير کبير که راه مي رم دلم براي چمن هاي علم و صنعت تنگ ميشه!

يک نظريه روانشناسي مي گه وقتي آدم خونه ش رو عوض مي کنه براي اينکه خونه جديد رو تو خواب ببينه احتياج به حداقل زمان ۲-۳ ماه داره (تا ناخودآگاه خونه جديد رو قبول کنه)

شايد احمدي نژاد با تقلب مرحله اول را طي کرده باشد و شايد در مرحله دوم مواردي از تخلف انجام شده باشد ولي عده زيادي از مردم ايران واقعا در مرحله دوم به او راي دادند. بسياري از شهرهاي جنوبي و مرکزي و بسياري از مناطق محروم ايران و بسياري از مردم تهران هوادار او بودند. و بیش از نيمي از دانشجویان نخبه ما مستقيما براش تبليغ کردند.

يادم مي آيد با يکي از دوستانم به نام سارا که جزو خوش تيپ ترين بچه هاي دانشکده بود راجع به اين موضوع حرف مي زديم. بهش گفتم مسئله فقط خودش نيست اين آدم روي دوش يک سري گروهه مثل بسيج و... اين ها يک سري خواسته دارند محض رضاي خدا که هواداريش نمي کنند. مثلا اگه همين فردا صبح لباسي که تنته ممنوع کنه چي؟ گفت مهم نيست گوني تنم مي کنم. بزار بياد دست بقيه رو کوتاه کنه. (بقيه يعني همون پشتيان هاي احمدي نژاد)

قبل از اين انتخابات هيچ وقت فکر نمي کردم مردم دوباره به يک جريان مذهبي براي بدست گيري قدرت راي بدن. ولي حالا مي فهمم که مسئله هيچ وقت مذهب، سابقه، آينده و... نبوده.

مسئله اين است که ما رئيس جمهور را در لحظه انتخاب مي کنيم. ناگهان فردي سر بر مي آورد (از ديد عامه ببينيد) و رزومه اي برايش تهيه مي شود. حزب درست و حسابي که نداريم و رسانه هامان هم که الحمدلله. رئيس جمهور براي اکثر مردم ما يک فرد است و هرچه به قالب مهدي موعود نزديکتر باشد (نجات دهنده) بيشتر برايش سينه چاک مي دهيم. فکر مي کنيم اين فرد مي تواند يک تنه در مقابل دنيا بايستد. هميشه هم توهم توطئه داريم..."نمي گذارند کار کند". انتخابات محل تلافي عقده هاي ما (که شايد بعضي هاشون به حق هم باشه) مي شود. يادم مي آيد همشهری کاوه با لحن سرکوبگرانه اي با افتخار نوشته بود که هرگز به هاشمي راي نخواهد داد (حذف به قرينه معنوي:حتي اگه دراکولا قرار باشه به جاش بيايد). حتي فکر مي کنم سر قضيه خاتمي هم همين بود، يعني در واقع بايد فقط جزو شانس هامون به حسابش بياوريم.

و چه کسی می گويد انتخابات بعدی ما را از دست احمدی نژاد نجات خواهد داد؟ دفعه بعد هم باز وضع به همين منوال خواهد بود. شايد به صفوي راي داديم. شايد به قرائتي و شايد هم به خواهر احمدي نژاد
فقط دستی باشد که گل بیرون بیاورد

حالا من دانشجوي فارغ التحصيلي هستم يك سال به خاطر تغيير گرايشش عقب افتاده. دو كارآموزي 300 ساعته و چند تا پروژه صنعتي خوب خارج از دانشگاه انجام داده. فقط يك مقاله تو مجله دانشكده داره و يك مقاله از پايان نامه اش. يك سال هم به خاطر كنكور ارشد حروم كرده تا فهميده بايد جل و پلاسش رو جمع كنه. ولی۳ ساله داره کار میکنه.

امروز به يک سري نتايج رسيدم: اميد (اميد به خدا،شانس يا خود آدم يا... ) تيزي عقده هاي دروني آدم ها رو صاف مي کنه. در واقع اين تيزي هاست که تو برخورد مستقيم با آدم هاي ديگه اثر نامطبوع مي ذاره. در مواردي هم که برخورد مستقيم نيست (کنکور، مسابقات،...)، گير کردن اين تيزي ها به تيزی هاي عقده هاي ديگه است که کار آدم رو خراب مي کنه.

وسط هاي بخش دوم كم كم روي ارتباطم با برنامه نويز مي افتاد. يك دفعه متوجه شدم دارم به فيلم match point كه ديروز ديده بودم فكر مي كنم. يك نهيب به خودم زدم. ولي توجه ام مرتب افت مي كرد. گیج شده بودم كه چرا اين طوري شده. تا بلاخره به ياد وقتي افتادم كه فكر مي كنم چيزي براي نوشتن دارم ولي آخرش به خودم مي گم كه چي؟ آواز، نقلِ گل و بلبل بود (فكر مي كنم تكرار كار شجريان بود) و سوال "كه چي؟" تو ذهنم مي نواخت. پسر جوان داشت تنهايي مي خوند نويز... ياد مهدي دوست فهامه افتادم كه عاشق سنتي و آوازه. خواننده شبيه مهدي بود... كنارم روژين داشت با شور سر تكون مي داد... نويز... تصوير سپيده تو ذهنم اومد و اينكه چقدر دوست داشت الان به جاي من نشسته باشه.

خوب... با يك نگاه واقع بين خلاصه رزومه موسيقي من مي شود:كلاسيك و اپرا (پيانو، ويالون... ) خيلي دوست دارد. در بعضي شرايط بدش نمي آيد سنتي گوش دهد، در بعضي شرايط rock دوست دارد، هيچ وقت با پينك فلويد حال نكرده، كلا از آواز خوشش مي آيد. به هرحال من يك شنونده حرفه اي موسيقي سنتي نيستم.

از خودم مي پرسيدم تو چرا اينجا نشسته اي؟ اين يك برنامه تخصصيه. آيا من به عنوان يك شنونده مودي موسيقي سنتي بايد با اين اصرار اينجا نشسته باشم؟ (در واقع تو جمع 10 نفري ما فقط دو نفر شنونده دائمی سنتي بودند) اين شور چيه كه وقتي يك برنامه سنتي اجرا مي شه حتي آدم هاي غير علاقه مند رو به هول مي اندازه كه در صف هاي طولاني بايستند و جای کسانی رو بگیرند که واقعا علاقه مندند؟ اين شور چيه كه من آماتور رو وادار مي كنه هزينه بالاي اين بليط ها رو با رضايت پرداخت كنم؟ آيا تظاهر به روشن فكري نيست؟ آيا مثل هواداري از يك برند نيست؟ به هر حال حتما نشانه توشه خالي امكاناتِ آدم هاي علاقه مند به تفريحاتِ بهتر هست.

برنامه كه تموم شد دو تا پسري كه پشتمون بودند با صداي بلند عليزاده رو تحسين مي كردند. بعد از تشويق هاي فراوان، گروه دل شدگان رو هم اجرا كرد كه خيلي عالي بود. خاله پروين كنارم مي گفت :حتما اين ملت بايد خودشون رو بكشند تا اينا آس شون رو، رو كنند! يك لحظه به ذهنم رسيد كه همين حرف يك جور "كه چي؟"يه. اينكه تو آس يك برنامه رو اجراي يك كار قديمي بدوني.

*******************************************
در حاشیه:
* اعضاي گروه شمس در کنسرت حضور داشتند
* صبا تو آنتراكت مي گفت:تا حالا متوجه شدي اكثر آدم هايي كه ميان كنسرت هاي موسيقي، خوشگلند؟
* خاله پروين بعد از تموم شدن كنسرت با خنده مي گفت:دلم مي خواست اين پسره رو خفه كنم تا فقط اون دو تا زن بخونند! با اون صداش هو...هو

خوب شايد اين روش به پريسا با اون چادر و هيبت بياد، ولي فكر نكنم خيلي مناسب من باشه.سلام عليكم!
ولي مثل اينكه اين قضيه سلام، ز گهواره تا گور بايد حضور داشته باشه!

برخی حرف من را زیر سوال می‌بردند ولی من برای آنها دو دلیل می‌آوردم؛ اول اینکه به آنها می‌گفتم من مهندسم، اهل حساب و کتاب هستم، جدول می‌کشم، ساعت‌ها فرض‌ها را می‌نویسم، رد می‌کنم، استدلا‌ل می‌کنم و با استدلا‌ل برنامه‌ریزی می‌کنم و به پیش می‌روم، آنها قادر نیستند برای ایران مشکلی ایجاد کنند. رئیس جمهور درباره دومین دلیل‌اش نیز گفت: دومین دلیلی که من برای آنها می‌آوردم این بود که من حرف‌های خداوند را باور کرده‌ام. خداوند گفته است کسانی که در راه درست حرکت می‌کنند پیروز می‌شوند. رهبر عزیز ایران ایستاده‌اند و حرف خداوند را گوش می‌کنند و قبول دارند. شما چه دلیلی دارید که خداوند به وعده‌هایش عمل نکند. ‌
(کارگزاران-سه شنبه ۱۳شهريور ۱۳۸۶)

اسلام در مورد زنان كلمه حفاظت رو به كار مي بره. يعني زن ها بايد در جايي قرار بگيرند كه محفوظ باشند. از اونجا كه كلمه حفاظت توضيح داده نشده اين كلمه بايد به صورت حفاظت همه جانبه در نظر گرفته بشه. بر طبق اسلام اگه زنان با حجاب مناسب (آستين ها تا مچ و معلوم بودن تنها گردي صورت) در اجتماع و محيط كار خود حاضر شدند و اين محفوظ بودن رو احساس نكردند مي توانند حجاب كاملتري انتخاب كنند مثلا چادر.

اما اين "رابطه احساس- تكميل" تا كجا مي تونه پيش بره؟ واقعيت اينه كه جامعه ما بيماره. پس حتي اگه من سرتاپاي خودم رو بپوشانم، باز هم عملا در مقابل فكر مردان محفوظ نيستم، چرا كه مسئله ذهني است. اگه راه ذهن رو ببنديم خودش يك راه ديگه پيدا مي كنه.

پس حالا كه حتي برقع هم جواب نخواهد داد چه بايد بكنيم؟ آيا نبايد زن ها در خانه هاي خودشان حفاظت بشوند؟ و اين همان كاري بود كه طالبان كردند. البته به نظر من مشكل باز هم حل نخواهد شد (همانطور كه در افغانستان حل نشد) چون تنها چيزي كه نمي شه محدودش كرد ذهنه.

بد نيست يك امتیاز هم به اسلام بدهیم. چرا كه اسلام مي گه اگه ساز و كارهاي اجتماعيه دين رو رعايت كنيم جامعه هرگز مريض نخواهد شد كه مجبور به اندروني كردن زن ها باشيم. ولي اينجا يك مسئله باقي مي مونه: تعريف جامعه بيمار به صورت دقيق مشخص نيست. (بيمار مثل بسياري از كلمات توصيفي ديگه یک کلمه "واضحِ نامعينه") پس در هر زماني مي توان نشانه هاي ببماري را پيدا كرد و باز هم به جايي دورتر از طالبان نخواهيم رسيد.

خودت رو گول نزن! اسلام يك چيز بيشتر نيست

ولی نه... قضيه به يک کلمه در يکي از پست هاي جديد من مربوط مي شد که مي تونست معني هاي متفاوت داشته باشه (الان عوضش کرده ام). آقا سر کاريم. فکر کنم جمع کنيم بريم بهتر باشه!

در زمان قاجار يا رضا شاه (خيلي دقيق رفرنس دادم) تو مجالس ترحيم قرمه سبزي مي دادند. يک رسمي مثل حلوا دادن الان. حالا اگه کسي با کار سياسي يا افسردگي، يه جوري اين مرگ رو مي خواسته جلو بندازه به کله بوداده گي ملقب مي شده.

و چه نفرتي در تموم اين وبلاگ ها نسبت به ايراني ها موج مي زد. و به نظر مي رسید اين نفرت با پخش سريالي مثل "چهارخونه" شديدتر هم شده. روي بمب نشسته ايم سينيور. سالهاست داريم حقيرشان مي کنيم و از سازمان ملل هم براي اقامتشان بودجه دريافت مي کنيم، در عين حال بچه هاشون رو از تحصيل محروم مي کنيم. و هرچه حقیرترشون بکنیم حضورشون بیشتر به ما صدمه می زنه. البته از يک ملت سختي کشيده و حقير شده چطور مي شه انتظار داشت درایت و انسانيت به خرج بده. اخلاق مال شکم سيره بابام جان (خوب ديگه مطالب پست من 300ام رو تکرار نمي کنم هرچند من خيلي ازش خوشش نيومده بود) قبول دارم که ما بدبخت تر از اون شديم که بتونيم اصول حقوق بشر رو رعايت کنيم. ولي فکر می کنم مخاطبان اينجا کسانی هستند که به نظر می رسه دغدغه هاي بزرگ تري دارند و بد نیست بررسی کنیم آیا بايد تو "لحني که عادت کرديم باهاش راجع به افغاني ها حرف بزنيم" تجديد نظر کنیم یا نه.حداقل به خاطر خودمون

+ مامان يک بار مي گفت کارگر درمانگاهشان يک بار برايش درددل کرده که بقالي سر خيابان به آنها مواد غذايي تاريخ مصرف گذشته مي دهد و اگه اعتراض هم بکنند به فحش و فضيحت مي کشاندشان.

بعد از مدرسه راه افتاديم رفتيم به سمت پايين تخت طاووس و مركز ايسنا (مدرسه مون تو تخت طاووس بود). مركز ايسنا خلوت بود، پول يك ساعت رو داديم و نشستيم پشت يكي از كامپيوترها. منتها يك مشكل كوچيك وجود داشت: اصلا نمي دونستيم چي كار بايد بكنيم! تنها چيزي كه داشتيم يك تكه كاغذ بود كه  e-mail آرش برادر آرنوش تو انگليس روش نوشته شده بود. مسئول سایت كه پسر جواني بود با ديدن ما دوتا كه شيت و پيت مي زديم و هاج و واج اطرافمون رو نگاه مي كرديم به كمكمون اومد و سعي كرد بهمون ياد بده براي خودمون ID بسازيم. يك ID به اسم سكينه برامون درست كرد كه بلافاصله پسوردش يادمون رفت و از همون به برادر آرنوش ميل زديم.

نامه رو كه زديم باز مونديم كه چي كار كنيم. آرنوش گفت بيا بريم سايت Disney. مي گن اگه ته اسم ها com. بزني ميره تو سايتشون. اونم رفتيم. خيلي بي مزه بود. بعد شروع كرديم به ديد زدن كامپيوتر بغل دستي كه مردي با ريش انبوه پشتش نشسته بود و سعي كرديم هر كاري اون مي كنه ما هم بكنيم. بعد از مدتي مرد كه كله كشيدن هاي ما حسابي عصبيش كرده بود، دو دستی سر مانيتور رو گرفت و چرخوند اونور.

باز علي موند و حوضش. آخرش ما كه فكر نيم ساعت باقيمانده account كلافمون كرده بود، جل و پلاسمون رو جمع كرديم زديم بيرون.

آخ که چقدر منتظر فردا صبح ام که يک تماس محترمانه با شهرداري يا هر جاي ديگه اي که لازم باشه بگيرم. جديداً يک فحش در اثر دوستي با صبا تو دهنم افتاده که به طرز کاملي احساس آدم رو بيان مي کنه. می تونه با يک سوال فلسفي شروع بشه: به روح اعتقاد داري؟
جاي مامان خالي که بحث تربيت خانوادگي رو دوباره با هيجان شدید راه بندازه.

محض رضاي خدا آخه چرا اين کار رو کردي؟

نمي تونستي تحمل کني که فکر کنه احمقي نه؟ حالا احمق نيستي؟ دلش رو شکستي، شيريني رو کوفتش کردي، مدال هاي جديد افتخارش رو کندي گذاشتي تو جيبش.گذاشتي با شونه هاي افتاده زير بار غمناک سرنوشت تو بره. به همين راحتي دلش رو شکستي چون تو بايد اون دختر باهوشه باشي. اون دختر عاقل که همه چيز رو مي فهمه. بشکن، بشکن لعنتي... خودت رو بشکن