بامزه ترش مامانمه که الان بدو بدو اومده تو اتاق و می گه:بد شد رفتی امیرکبیر ، الان خیلی خطرناکه خیلی باید مواظب باشی!
مامان جون دل خوش سیری چند؟

البته فکر نمی کنم اشکی باقی مونده باشه... شاید به خاطر اونهمه اشکی که شب جواب اولیه ریختم و قیافه ام رو تو جشن فارغ التحصیلی از ریخت انداخت... شاید به خاطر این دو ماه که نصفشو کوفت خودم کردم و آمادگی رفتن به هوا فضا رو برام جا انداخت... یا شاید به خاطر اینکه گزینه ای مثل رفتن به خارج برای خودم علم کرده ام که سرنوشتش خیلی بیشتر از بقیه چیزهای زندگیم معلوم نیست. به هرحال بزار مرده ها امشب رو آرامش داشته باشند. ها ها ها...

به نظر من اين به لايه لايه بودن دين ها بر مي گردد. لايه هايي که توسط فقه يا "دستورات اجتماعي-فرهنگي دين ها" ساخته مي شوند. وقتي اين لايه ها کنار زده مي شوند به هسته هاي کوچکي مي رسيم که همان اصول انسانيت هستند و در همه دين ها مشترکند. بنابراين در واقع تفاوت دين ها تفاوت ظاهري آنها در اين لايه هاست. از سوي ديگر دين براي پذيرفته شدن در ميان مردم ناچار است خود را با بخشي از سنت هاي آنها هماهنگ کند و گرنه در نطفه خفه خواهد شد. و فقه بخشي خواهد بود که دين در آن خود را با فرهنگ (سيستم نوشته شده توسط قدرت پنهان) هماهنگ مي كند تا بتواند نظراتش را در بخشي ديگر پيش ببرد. احتمالا پيامبران اميدوار بوده اند با جمله هاي دو پهلو دو جامعه نخبگان و عامه را با خود نگه دارند. جمله هاي دوپهلويي که به دين توانايي مي دهد شاخه اي مانند جريان سروش را ايجاد کند.

بنابراين فقه به صورت آگاهانه و ناآگاهانه ابزار قدرت خواهد بود. پس فقه و سنت به سمت يکديگر حرکت خواهد کرد و دين پس از مدتي به راحتي مي تواند جزئي از زندگي مردم گردد، چرا که دين عملاً با سنت هاي روزانه درگير نشده است. بدين صورت است كه درجامعه ما محدود کردن زنان مي تواند به راحتی و به صورت هماهنگ با مفاهيمي مثل غيرت و ناموس در فقه و سنت توجيه شود. در واقع مردم در اين جامعه در برخورد با پديده اي مثل بدحجابي دچار تضاد نه با دين بلکه با سنت هاي خودشان مي شوند. چنین جامعه اي که مشروطه را به سرعت رنگ ديني مي زند و به راحتي تركيبي مثل "جمهوري + اسلامي" را مي پذيرد، درواقع ليبراليسم را بومي مي كند. شايد هم بهتر باشد بگوييم لباس ظاهري عقايد خود را نو مي كند.

يك جمله تاريخي دارم كه دوباره ارائه مي كنم:طالبان در افغانستان از آسمون نازل نشدند اكثر افراد جامعه افغانستان خودشان يك طالبان بودند.

چيزي که به طرز عجيبي جالب بود دخترهاي اين مهموني بودند که همگي داراي کمالاتي مثل آشپزي، سفره آرايي، گل سازي، آرايشگري، خياطي، گلدوزي و قلابدوزي بودند. يکي از با کمالات ترين اين دخترها، دختر زيبايي بود که به تازگي ازدواج کرده بود و مزون داشت و لباس عروسي اش رو هم خودش دوخته بود. من هم اون وسط نشسته بودم و خودم رو دلداري مي دادم که خوب هر کس يه راهي رو انتخاب مي کنه، يکي تحصيل (يعني من!) و يکي هم اين جور کارها... البته... خوب بله ديگه...

وقتي مشخص شد اين عروس خانم مهندسي کشاورزي دانشگاه تهران خونده و دخترهاي ديگه هم همشون دانشجواند، فکر کنم قيافه م خيلي بامزه شده بود.

پرونده سینمائی Amelie

اين رو امروز دختري که تو اتوبوس خط شریعتي – همت کنارم نشسته بود بي مقدمه و با خنده برام تعريف کرد. کرايه اتوبوس رو روي ديوار اشتباهاً به جاي ۱۵۰ تومن، ۱۰۰ تومن زده بودند که باعث بحث هاي شديد استراتژيک و فلسفي در بخش خواهران اتوبوس شده بود.

وقتي بچه بودم، ساعت ها مي نشستي و باهام بازی می کردی. تک تک جزئيات نقاشي هايم رو مي پرسيدي (هميشه همون چرند و پرندهاي خونه، یک دختر احمق دامن پفي، رود و کوه بود) انگار مهمترين چيز دنيا باشند. تمام شعر هاي بي سرو ته ام رو دسته دسته نگه مي داشتي انگار که طلا باشند. و آن آواز هاي سرزمين کودکي ام: دختر دارم شاه...

يادش به خير اون خونه چوبي تو جنگل اطراف اراک که با هم تو گشت و گذار هامون پيدا کرده بوديم و توش شعرهاي سهراب سپهري رو اونقدر برام می خوندي تا حفظ شدم. 3 سالم بود و دشت ها چه فراخ بودند... بعدش که دوباره برگشتيم تهران جمعه ها با هم مي رفتيم کوه. اون چايي درست کردن هاي زير صخره هاي دود گرفته... وقتي سفر مي رفتيم همه که مي خوابيدن تازه من و تو مسافرتمون شروع مي شد. گردن صندليت رو از عقب مي گرفتم و تا مقصد با هم چرت و پرت مي گفتيم. بهم می گفتی مرغک نغمه خوان من... (راستی يه ذره شبيه رت باتلر و بانی نبوديم؟)

نه فرشته نبودي. آدمي بودي که زود عصباني مي شدي و بد هم عصباني مي شدي. تو عصبانيتت ازت متنفر مي شدم. ولي بعدش اونقدر مهربون بودي و اونقدر تلاش مي کردي که از دلمون در ميومد. وقتي رفتم مدرسه چقدر موعظه هات راجع اهميت درس و عاقبت بي هدف بودن و ول بودن تکرار مي شد. خسته ام می کردی! مي نشستي انشاهامو مي خوندي و تحسينم مي کردي... و این کارت چه اعتماد به نفسي به من مي داد. چقدر باهام حرف مي زدي... الان که فکر مي کنم مي بينم بحث کردن با يک بچه چقدر بايد خسته کننده بوده باشه. براي ديگران که حتما بود وقتي تو جمع ها و مهموني ها وسط بحث مي گفتي ببينيم نظر دختر من چيه؟ راننده خيلي خوبي بودي، يادته گواهينامه نداشتم که تو جاده ماشين دستم مي دادي، باوجود اينکه مامان به حق غر مي زد. چه بساطی راه می افتاد...

البته آدم سخت گيري هم بودي. خودمونيم دبيرستان پدرم رو در اوردي! فکر کنم وقتي رفتم دانشگاه ترسيدي. ترسيدي که زيادي فکر کنم آزاد شدم. يک سال حسابي اذيتم کردي ولي بعد فهميدي که خطري نيست. دوباره دوستم شدي و اون موقع بود که من متوجه تغييراتت شدم. فهميدم که هيچ کس بين اطرافيانم نيست که مثل تو هرچند وقت يک بار عقايدش را بازنگري کنه و دست روي اشتباهاتش بگذاره و روش هاشو اصلاح کنه. وقتي زودتر از همه دوستانت بحث نقد گذشته رو تو مهموني هامون راه انداختي خيلي بهت افتخار کردم هرچند قيافه بقيه خيلي خطرناک شده بود. بعد از اون سال ها با هم حرف زده ايم. از همه چي دانشگاه، کار، زندگي، جامعه، سياست... و فکر مي کنم چيزهايي که به دست اورده ام در مقابل چيز هايي که از دست دادم غير قابل ارزش گذاريه.

وقتي دو سال پيش تو مسير توچال سينه ات تير کشيد، هيچ کدوممون فکر نمي کرديم ۳ تا رگ قلبت تقريبا صد درصد گرفته باشه. بعد که رگ ها رو باز کرديم، ريه ات بود که عفونت کرد. هرچند خوب شدي ولي صورت هميشه جوان و شيطانت شکسته شد.

و از اون موقع اين ترس لعنتي تو وجود من چنگ مي زنه. وقتي قيافه ات خسته مي شه، وقتي تو رانندگي فاصله ها رو درست تشخيص نمي دي، وقتي سِنِت رو برخلاف قبل بيشتر حدس مي زنند، وقتي مي گويي حال مسافرت نداري، وقتي نمی توانم به غذاي بي نمک و بي مزه ات ناخنک بزنم (تو هميشه خيلي شکمو بودي)، وقتي ظهر ها دلت برايم تنگ مي شه و به موبايلم زنگ مي زني... اين ترس مي جوشد.

ترس از اينکه روزي هست که شايد نزديک باشد، روزي که کسي نباشد که با ۳ تا روزنامه و يک جعبه شيريني به خانه بيايد، روزي که کسي نپرسه امروز چي کار کردي؟، روزي که کسي نباشد که بلند صدايم کند: نيلي بيا ببين فلاني تو مقاله جديدش چي گفته، روزي که ديگر نتوانم ببوسمت يا با غر برايت چايي بياورم... ترس از روزي که ديگر نبينمت .ترس از روزي که تو ديگر نباشي.

******************************

نمی دونم درسته وبلاگ عزیزم رو با این موضوع مبتذل پر کنم یا نه (سه پست تقریباً پشت سر هم!)، ولی واقعا حضور این آدم ها داره برای من به یک معضل تبدیل می شه. اونم تو خانواده ای مثل خانواده ما که در شرایط عادی، اعضا همدیگر رو شب ها هم به زور می بینن و چگالی نفر بر مکان ( اتاق ها، هال، آشپزخونه، دستشویی و حموم ) به طور متوسط از یک کمتره!

ببینم اصلاً می شه گفت مزاحمت مزمن دیگران برای آدم، یک موضوع مبتذله؟

صبح ساعت ۸:
با زنگ تلفن از خواب مي پرم. مامان است. بايد برم نون بخرم . براي ناهار هم خورشت قيمه درست کنم.

صبح ساعت ۹:
عمه بيدار است. درحين صبحانه دو نفره پسر عمه ام رو از خواب بيدار مي کنه:سينا، سينا مامان پاشو، پاشو تنبلي نکن خيلي کار داري. پاشو با نيلي برو چک رو نقد کن بعد هم با هم برين وسايل جسيکا(سگشون) رو بخرين(از من نظري پرسيده نمي شه)
سينا (خواب آلود):خودم تنهايي مي رم...
- نه با نيلي مي رين، بهتره

صبح ساعت ۱۰:
زويا به بهانه دانشگاه در ميره. من و سينا راه مي افتيم.

ظهر ساعت ۱- بازار:
پس از دربه دري بين شعبه هاي مختلف بانک قوامين، بلاخره چک نقد مي شه.

ظهر ساعت ۲- داروخانه حيوانات کوچک:
سينا:سگم نمي ذاره دندوناشو مسواک کنم، چيزي دارين به جاش؟...

بعد از ظهر ساعت ۳:
مثل جنازه مي رسيم خونه

بعد از ظهر ساعت ۳:۳۰:
نهار رو خورده ايم. عمه حمله مي کنه به سمت ظرف ها (اصولا فقط حمله مي کنه)مي افتم به التماس که شما که اصلاً... تو رو خدا ... الان که ظرف ها رو نمي شوريم يه ذره بشینیم بعد خودم... ۱۰دقيقه بعد يک سري از ظرف ها به دست من و بقيه به دست ماشين ظرف شويي شسته شده است.

بعد از ظهر ساعت ۴:
با ساحل(دختر عمه ام) دراز کشيده ايم. حد در براکت ها و قدر مطلق ها رو خوب متوجه نشده. برايش توضيح مي دهم.

بعد از ظهر ساعت ۵:
دوقلو ها هنوز نيومدن. عمه در اتاق رو باز مي کنه و رو به ساحل مي گه: اِ... دارين درس مي خونين؟پاشو با من و زن دايي ات ۵.۵ بریم ونک. ما ميريم دنبال کار خودمون تو هم با نيلي برو کفش ها رو ببين (باز هم از من نظري پرسيده نمي شه)
ساحل :حال ندارم... عمه:حال ندارم چيه، پاشو نيلي باهاته،

.
.
.

واقعا اين شخصيت عمه ام رو تحسين مي کنم، استعداد عجيبي داره که واسه وقت ديگران برنامه ريزي کنه

امروز با بابا (که اونم اقتصاد خونده) به يه سري نتايج در اين مورد رسيديم:
کاهش قيمت ماشين در پي افزايش قيمت بنزين، در يک جامعه در حال تعادل اقتصادي اتفاق مي افته. اما تو سيستم اقتصادِ بيمار دولتي، با حذف سوبسيد بنزين از طرف دولت و درنتيجه اون افزايش قيمت بنزين، در واقع ارزش پول پايين مياد که باعث مي شه قيمت ماشين بالا بره.

همين روند تورم رو ما الان تو مصالح ساختماني و.... داريم، هر چند هم چنان دولت داره رو بعضي چيزا سوبسيد مي ده مثل قيمت لبنيات ،نان، هزينه هاي درماني ... و نتيجه اش مي شه فشار به قشر هاي خاصي از جامعه. مثل دامدارها که همچنان مجبورن علوفه رو به قيمت گران بخرند يا فقير شدن روز به روز پزشک ها (پزشک هاي معمولي منظورمه نه مشهور) که دولت به زور، تعرفه بيمه خدمات اجتماعي شون پايين نگه داشته...يا معلم ها که حقوقشون تحت لواي سيستم آموزش رايگان بسيار پايينه... آموزش رايگان،درمان ارزان ولي با فشار به آدم هاي ديگر... و نتيجه انفجار و اعتصاب خواهد بود

و خبرهای جديد که حاکي از اين است که دنبال نگراني شهرداري تهران از اتمام سهميه بنزين خودروهاي خدماتي پايتخت (خودروهاي حمل اموات، آتش نشاني و جمع آوري زباله و...) در روز هاي آينده، شهرداری بايد بنزين رو به قيمت ۶۰۰ تومن از دولت بخره. (شرق- چهارشنبه ۱۰مرداد)  اين در حالي است که طبق مصوبه مجلس ارگان هاي دولتي بايد بنزين رو به نرخ دولتي تحويل بگيرند. و همه اين افتضاح فقط به خاطر لج بازي با قاليبافه...

وقتي تحريم شديم، وقتي خيلي از کشور ها تصميم گرفتند به سختي بهمون ويزا بدن، وقتي دانشجوها له و لورده شدن، وقتي بنزين گرون شد و... خيلي ها رو ديدم که مي گفتند بهتر، به زودي کار اينا تمومه.
اين نظر واقعاْ جالبه فقط يک اشکال خیلی کوچولو داره : ما هم تو همين حکومت داريم زندگي مي کنيم.

دلم فقط یک ذره ، فقط یک ذره خلوت و تنهایی می خواد...ماه هاست...ماه هاست...

فردا عمه ام هم میاد...ای خدا مهمون بسه دیگه!!!!!!!!

سارا تو وبلاگش در مورد از دست دادن دوستش نوشته :

امروز یکی از دوستان خوب ‌ام را از دست دادم!
شاید چند روز پیش از دست داده بودم ‌اش!
نه! شاید فقط خطر از دست دادن‌اش رو از دست دادم!
...

چی بهتر از این کلمات می تونه یک دوستی در حال نابود شدن رو توصیف کنه؟

حق داري ... حق داري گريه کني... سخته معمولي باشي...سخته که باور کني آخر و عاقبت تو هم مي تونه به چند تا بچه ختم بشه که منتظر باشي قدر محبت تو مادر نمونه رو بفهمن ... آره معمولي بودن سخته، اونم تو دنيايي که متوسط افراد جامعه اش فکر مي کنن از متوسط  آدم هاي دنيا باهوش تر، موفق تر، زيباتر و تاپ ترند (از اين با مزه تر پارادوکسي هست؟). شايد هم سخت نيست ... يک گور ديگه گوشه بهشت زهرا... مادر نمونه و همسر دلسوزي که به خاک سپرده شد با يک کوله بار تنهايي و آرزو ...

آمين... زيرزمين بهشت ، بخش معمولي ها...نفر بعدي

و من امروز در راستاي اين تلاش خواب موندم! وقتي ساعت ۸ رسيدم دم سازمان سنجش، جمعيت خيابون رو گرفته بود. ظاهراً بعضي ها از ساعت ۴ صبح اومده بودند، نمونه رفتار ملتي که به زندگي کوپني عادت داره. هوا خفه بود و ۵۰۰ - ۶۰۰ نفر متقاضي ثبت نام تافل به هم فشرده مي شدند. سرود دسته جمعي شان با صدايي حماسي و خش دار نواخته مي شد: بايد رفت ... بايد رفت ...

سهميه سازمان سنجش پر شد و البته به من نرسيد ( ايستادن من اونجا، اونم با با شماره ۴۵۲ دقيقاً من رو به چکيده اعتقاد به اميد تبديل کرده بود) ارجاع مون دادن به موسسه امير بهادر. صف طويلي بود. یک ساعت و نیم تو صف ايستاديم. نزديک هاي جلوي صف بود که فهميديم اين صف، در واقع صف نيست و فقط به آدم کاغذي مي دهند با شماره حساب موسسه، بدون هيچ رزرو نوبت. هيچ کدوم از افراد جلوي صف هم به عقبي ها نگفته بودند چون مي ترسيدند نوبت خودشون از دست بره. به طرز عجيبي ياد رمان "کوري" ساراماگو افتادم. بماند با چه مصيبتي براي ۲۰ آبان کد ثبت نام گرفتم و بماند که چطور تقريبا مثل يک معجزه براي ۲۵شهريور ثبت نام کردم!

توي تموم اين صف ها بچه ها با هم حرف مي زدند و از برنامه هاشون مي گفتند... و تموم اين مدت اون صداي خشدار هميشگي، اون صدايي که مثل ديمنتورهاي قصه هري پاتر شادي وجود من رو محو مي کنه شروع مي کرد به زمزمه: تو... تو توي اين زندگيت چي کار کردي؟ چه غلطي مي خواي بکني؟

يادش به خير بچه که بودم فکر مي کردم ۲۰ ساله که شدم اتفاقات خيلي مهمي براي آرزو هام افتاده ... بازم يادش به خير که نه تنها ۲۰ ساله شدم، بلکه ۲۴ ساله هم شدم و هيچ پخي هم نشدم. عاقبت من چی می شه؟