ایستگاه رو اشتباه پیاده شدم و مجبور شدم دوباره سوار شم. این دفعه روبروی سه زن نشستم. حالا تصویر تغییر کرده بود. زن مو نقره ای از روبروی بسیار متفاوت بود، موهایش معمولی به نظر می رسید، لبخند جلفی داشت و چین های گردنش مثل زن های کارمند بود، چین های بزرگ شکمش رو لباس بسیار معمولی ای می پوشوند. دختر بغل دستی خودخواه به نظر می اومد و حالت برداشتن ابروهاش عصبی و کمی خنگ نشانش می داد. زن اون طرفی هم بسیار معمولی بود. و هر سه حاضر نبودند به من اینترنشنال حتی یک نگاه بکنند

********************
ماده اورتوتروپ:ماده اي است که خواصش در جهات مختلف فرق مي کند

خوب تصور اول درست هست، دومي هم اتفاق مي افته. منتها مشکل اينجاست که تعداد دانشجوهاي ايراني سال به سال بيشتر ميشه و در نتيجه هر حرکت از لحاظ آماري بيشتر به چشم مياد. فقط برای درک ابهت قضیه به خکایت بعدی گوش کنید. يکي از استاد ها به دوست من گفته بود که امسال من 35 درخواست دکترا داشتم: 30 تا ايراني بودند، 2 تا چيني، 2 تا هندي و يکي بنگلادشي. در صورتي که چند سال پيش 30 تا چيني بود و 2 تا ايراني و... و بعد اضافه کرده بود ببين چقدر چيني ها وضع شان خوب شده و شما چقدر بحران داخلي دارين.

خوب پس من تا اينجا هر دو اتهام رو قبول کردم. ولي نکته اينجاست که اکثر دانشجوهاي رشته مهندسي در سطوح بالا اينترنشنال هستند و درصد خيلي کمي از اين حضرات براي علم مقدس آمده اند. اينها همگي آمده اند مدرکي بگيرند و بمانند يا بروند آمريکا. دوم اينکه شايد دانشجوي ايراني اين عيب ها را داشته باشد( به فرض عيب بودن) ولي درعوض پايه علمي اش چندين برابر از ساير دانشجوها قوي تر است. و حداقل دو برابر آنها کاري است. در اکثر کلاس هاي مهندسي نمرات بالا متعلق به دانشجوهاي ايراني است.

مشکل اينجاست که به گربه گفته اند "..." شما واسه درمان خوب است. و گربه خان افتاده اند به ناز*... به هرحال ما هر حسي داشته باشيم واقعيت اين است که سيل دانشجو از ايران به سمت دنيا روان است و هر جنسي اگر عرضه اش زياد شود تقاضا و مقبوليتش کم مي شود حتي اگر بي نقص باشد (که نيست)

* اين ضرب المثل در تفرش  مورد استفاده قرار مي گيرد. در روايت است که در دوره اي به گربه ها اعلام شد که بُرون رَوي شما (به ضم گاف و سکون ه!) خاصيت درماني دارد. و از آن زمان بود که گربه ها  تصميم به چال نمودن خروجي خود نمودند.

** لطفا سایر دوستان مقیم خارج هم اگر تجربیات مشابهی دارند اعلام کنند

به هرحال بنده رقصم خوب نيست. ولي از رقص هاي بپر بپر و مسخره بازي استفاده مي کنم و در مهماني ها با خودم و ديگران حال مي کنم.

امشب خانه يکي از دوستانم مهمان بودم و داشتم فيلم عروسي شان را مي ديدم عروس از آن دخترهاي شيطان و شلوغ است و حسابي در عروسي خودش رقصيده بود و الحق هم قشنگ مي رقصيد. يک لحظه فکر کردم عجب مصيبتي است عروس بودن. ديگر اين يه جا رو بايد درست رقصيد وگرنه فاميل طرفين بيهوش مي شوند. بماند که فيلمش هم مي ماند و بايد براي نوه و نبيره ي چندين نسل نمايشش بدهي.

5 سال از آن زمان گذشته، من ديگر حتي يک ذره دوستت ندارم ولي هنوز ديدن تصويرت من را دچار استرس مي کند. فکر مي کردم به همين جا تمام شود. هفته پيش در تورنتو وقتي وارد خانه عمه م شدم دوست پسر جديد دختر عمه م رو ديدم: عين سيبي که از وسط با تو نصف کرده باشند. تمام آن شب جلوي خودم رو گرفتم که حرفي نزنم که غير عادي باشه. آدم حالش از خودش بد مي شود. فکر کنم من پير هم که بشوم با ديدن آدمي شبيه تو از روي ويلچرم بيفتم

پ.ن:
اين اصلاح جديدي است که اوستاي محترممان با خنده به کار مي برد. امروز آمده در مورد نتايج تحقيقم مي گه next week I’ll be sitting on your neck! بايد تحقيق کنم ببينم معادل انگليسي " مگه خودت خواهر مادر نداري" چي ميشه

اينکه صبح بعدش بلند شي و عکسش رو ببيني و حس کني دلت مي خواد اون عکس هميشه اونجا بمونه و خودش هميشه تو ذهنت. سختي رابطه از راه دور در عدم قطعيتي است که از نديدن چشم ها و لمس نکردن دست ها مي آيد. باور کن...

نازنين -هم خانه دندانپزشک من- بعد از چهار سال، آخر اين هفته فارغ التحصيل مي شود و مي رود. نازنين براي خانم لي مثل دخترش بود. فکر مي کنم هيچ کدوم از مستاجرهاش رو به اندازه نازنين دوست نداشت. نازنين ماه پيش اتاقش رو خالي کرد چون احتمال مي داد همون هفته بره ولي کار يکي از مريض هاش طول کشيد و 10 روزي تو اتاق من موند. اجاره اي که ما براي هر اتاق مي ديم 400 $ که ميشه در نظر گرفت 300 $ براي مکان و 100$ براي آب و برق و... نازنين 4 سال، سه ماه تابستان با اين که اينجا نبود اجاره رو پرداخت کرد تا مجبور نشه اتاقش رو خالي کنه.

خلاصه امروز نازنين از همه ما خداحافظي کرد. خانم لي کلي اشک ريخت و کلي اين دو نفر هم رو بغل کردند. و بعد ما از خانه بيرون اومديم (به سمت دانشگاه) و خانم لي تا دم در اشک ريزان بدرقه مان کرد. صحنه غمناکي بود: من و نازنين که داشتيم از خانه دور مي شديم، هوا که پر از قاصدک بود، باد گرمي که مي وزيد و خانم لي که در بک گراند اين تصوير هاي هاي اشک مي ريخت و دست تکان مي داد. و نازنين که هي رويش رو برمي گردوند و دست تکان مي داد. بعد نازنين گفت صبح با خانومي (خانم لي) صحبت کردم گفت براي 10 روز ۱۰۰$ خوبه.

واکنش ها به اين کنسرت متفاوت بود. دوستاني دارم که اين کنسرت رو بيشتر از قبلي ها پسنديدند و کساني بودند که مثل من طرفدار قبلي بودند. در واقع من از کنسرت لذت بردم ولي اگه ياني از من نظر کارشناسي بپرسه ميگم نخير برادر من قبليت بهتر بود. نکته ي ديگه اينه که من شک دارم ياني بتونه در بازار رقابتي آواز دوام بياره. چون زيبايي آهنگ ها عملا در زير آواز ها گم شده بود و تخصص ياني آهنگه نه آواز.

پی نوشت:

1-  تقريبا نصف سالن خالي بود. البته روايتي بود که مي گفت سريلانکايي ها اعتصاب کرده اند و يکي از اتوبان هاي ورودي شهر رو بسته اند و خيلي ها به کنسرت نرسيده اند. به هر حال خدا پدر و مادر سریلانکايي ها رو بيامرزه چون باعث شدند مسئولين ما رو که طبقه دوم بوديم بيارن يک جاي بسيار خوب در طبقه اول که سالن خالي به نظر نياد.

2- براي ما که ته سالن بوديم سالن در تاريکي مثل مراسم شام غريبان بود. منتها به جاي شمع ها اين موبايل ها بودند که داشتند فيلم مي گرفتند

3- اول نيمه دوم خواننده زن مو قرمز با لباسي شبيه مايو رفت روي پيانو و شروع کرد به خزيدن. شخصا شک کردم که شايد تا آخر کنسرت کار به اس.ت.ريب.تي.ز برسه

لینک: کنسرت یانی در یوتیوب

به نظر من اگه پايش بيافتد تمامي افرادي که از کشورهاي جهان سوم و يا شرق دور آمده اند به اندازه همه ي افراد عقده اي که در کانادا ممکن است حضور داشته باشند، "دگر نژاد آزار" هستند. همه ی اين افراد وقتي به حدي مي رسند که بتوانند در جامعه، درست با زبان انگليسي با بقيه ارتباط برقرار کنند، به شدت در مقابل افرادي که مشکل زبان دارند بي حوصله و بي رحمند. اگه تا به حال مقاله اي براي مجله اي فرستاده باشيد و مصحح آن چيني يا هندي بوده باشد حتما با ايرادات توهين آميزي که به انگليسي نوشته تان گرفته مي شود مواجه شده ايد. همه اين دوستان  چنانچه فرصتش فراهم شود مليت هاي ديگر را مسخره مي کنند تا ضعف هاي خود و ملتشان را پشت اين مسخره کردن پنهان کنند. درست همان کاری که در کشور خودشان با آدم های ضعیف تر از خودشان می کنند...

ولي مي داني من ته ذهنم به اين نتيجه رسيده ام که براي اين که حق کسي ناحق نشود بايد خود آن فرد هم تلاش کند. مدتي است که وجدانم براي انجام بعضي بي عدالتي ها کوچک (؟) درد نمي گيرد. نمي توانم از بلند شدن صداي "لياقتش همين است" در ذهنم جلوگيري کنم. آخر منتظر چه نشسته اي لامصب...

اصلا همين که کسي منتظر باشد ديگران همه چيز را درست کنند خودش يک بي عدالتي نيست؟

کِش آمدن هم درد مرا ديگر دوا نمي کند...

چرا دانشکده های این مملکت نمازخانه ندارد؟

يک دفعه دلم خواست برم باهاش حرف بزنم، شايد يه ذره سرحال بياد. يعني اين کاريه که همه ي قهرمان هاي داستان ها تو کافه ها مي کنند. بلند ميشن ميرن به طرف ميگن اشکال نداره اين طرف ميز شما بشينم؟ و بعد با هم حرف مي زنند و کلي چيز جالب از حرف ها درمياد. معمولا هم اين قهرمان هاي داستان لباس جالبي پوشيده اند و معمولا هم طرف قبلش با نگاه از حضور آنها استقبال کرده.

ولي من يک بلوز بافتني ساده با يک کاپشن سرمه اي پوشيده بودم و ظرف غذام هم دستم بود. آنجا هم سالن اجتماعات دانشگاه بود نه کافه اي براي آدم هاي روشنفکر آماده حرف زدن. ميز مرد کوچک بود و فقط دو تا صندلي داشت که روي يکيش خودش نشسته بود و روي اون يکي کيفش رو گذاشته بود. هيچ دليلي وجود نداشت که من برم سر ميزش بشينم همون طور که اگه کسي بين اون همه صندلي خالي اصرار مي کرد سر ميز کوچيک من بشينه برام غيرعادي به نظر مي رسيد. و مهم تر از همه هيچ نگاه استقبال کننده اي در کار نبود. پس من همانجا نشستم و همچنان که اين ميل در من قويتر مي شد که برم باهاش حرف بزنم مرد رو نگاه کردم که هر لحظه غمگين و غمگين تر مي شد و آخرش روزنامه رو کناري گذاشت و مثل بدبخت هاي به آخر خط رسيده لخ لخ کنان رفت

 پی نوشت:
*در عکس دقت دارید که دوباره برف دارد می آید. مملکت غریبی است. همین پریروز دما +10 بود
* چه زندگی ای می کنند ایشان

ياني ۱۰ مي امسال يعني حدودا يک ماه ديگر، در تورنتو کنسرت دارد. و من... بليطش رو گير آوردم فقط با 45$! اولش خودم خيلي احساس خاصي نداشتم. یک کنسرت یه کم جالب تر از بقیه... بعد که مادرم و دوستم هر کدام کلي براي اين قضيه ذوق کردند يادم اومد که ای بابا تا 5-6 ماه پيش، اين کار مثل شق القمر محسوب مي شد. تغيير افق آرزوهاي کوچک آدم بعضي وقتها جالب مي شود.

روز اولي که به خانه جديدم وارد شدم خانم لي – صابخونه- آمار همه ي ساکنان خانه را به تفصيل شرح داد. انجا بود که متوجه شدم همخانه ي هندي ام نامزدي در آمريکا داره که يک سالي است از هم دورند. بعد رفتم دانشگاه و آنجا فهميدم که ۳-۴ از پسرهاي دپارتمانمان همسرشان در ايران هستند و يکي هم هست که بعد ۴ سال دوري به دوست دخترش رسيده. کم کم قضيه از حالت استثنا داشت در مي آمد. بعد يا دوستم روجا آشنا شدم که شوهرش يک سال بود که ايران بود. بعد سر کلاس يک دوست ونزوئلايي پيدا کردم که نامزدش در ونزوئلا بود و بعد به تدريج ۳ تا دختر چيني رو شناختم که شوهرهاشان چين بودند. ضربه ي آخر رو هم يکي از استادهاي چيني مان وارد کرد: وقتي فهميدم ايشان سالي يک بار مي روند چين و شوهر و بچه شان را مي بينند. مسلما بعد از اين اطلاعات من دیگه خيلي هم خاص نبودم.

براي من يا حتي يک کانادايي هنوز عجيب است که يکي به همسرش بگويد خداحافظ من رفتم خارج... غصه نخور سعي مي کنيم تا سال ديگه تو هم بياي... * مگر اينکه شرايط زندگي خيلي سخت باشد. به هر حال به نظر مي رسد يک سري الگوها دارند تغيير مي کنند. يا بهتر بگويم: اين تغيير الگو در کشورهايي که افراد براي پيشرفت دارند خودشان را به در و ديوار مي زنند، دارد با نرخ زيادي شيوع پيدا مي کند. کشورهایی که اين جمله دارد به يک اصل تبديل مي شود "بايد رفت تا خوشبخت بود"

به عنوان يک دختر مي توانم بگويم که آمدن به کشورهاي توسعه يافته مي تواند کاملا دنياي شما را عوض کند. هرچه دختر مذکور خوش ظاهرتر ** باشد يا از محيط بسته تري آمده باشد امکان تغييراتش بيشتر است. ولي کلا منظورم اين است آدم ها بعد از مهاجرت قالب هاشان عوض مي شود. در نتيجه سيستم هاي رفتاري که قبلا کار مي کرده حالا ممکنه ديگر کار نکنه. آدمي که قبلا براي شما در ايران مناسب بوده حالا که محيط و شرايط تغيير کرده شايد ديگر مناسب نباشد. براي همين من مطمئن نيستم خانواده هاي جالبي از اين زوج هاي دور از هم افتاده بوجود بيايد. اميدم براي زن و شوهر هايي که همزمان و با هم تغيير مي کنند بيشتر است.

* خيلي از پسرها يا دخترهاي ايراني هنگام درخواست ويزا با همسرشان اقدام نمي کنند چون شانس دادن ويزا کم مي شود. اکثرشان به اين اميد به خارج از ايران مي آيند که مي توانند يا براي همسرشان ويزا همسر بگيرند يا به بهانه ويزاي توريستي از کشور خارجشان کنند و بعد بمانند. سفارت هم کم کم شروع مي کند که اين حضرات همسر هيچ نوع ويزايي ندهد: آخر تعدادشان خيلي دارد زياد مي شود. اين هم تغيير استراتژي سفارت است:حتما لازم نيست اعضاي خانواده کنار هم باشند. مگه قرار به دیدن و برگشتن نیست؟ فرد مهاجر می تونه هرچقدر دلش خواست بره کشورش، همسرش رو ببینه و برگرده

** واضح و مبرهن است که ظاهر بهتر، گزینه های شما را در هر انتخاب یا فعالیتی بهتر می کند.

بعدنوشت: امروز سفارت زن یکی از دوستانم رو ریجکت کرد. ایشان درخواست ویزای توریستی کرده بود

تجربه نشان داده که حداقل تصور دوم معمولا اشتباه است

پی نوشت:

• سال تحویل رو با BBC فارسی دنبال می کردم. چرا اینقدر برنامه سال تحویلشون سطحش پایین بود؟ برای بار اول بود که این شبکه رو می دیدم و راستش اصلا هم خوشم نیومد.

• ‌‌همیشه دلم می خواست تو دانشگاه دوچرخه سواری کنم، بالاخره آرزوم رو عملی کردم: رخش ما هم اکنون در حیاط بسته شده. البته باید مدتی آنجا بماند چون بعد از یک هفته هوای خوب دیشب دوباره آسمان تپید و برف اومد. بگذارید پزش رو هم بدهم: یک کمک فنر در زیر زین و دو تا بر روی چرخ جلو دارد

• به نظر من نژاد پرست تر از چینی ها خودشان هستند.  گروه ما سه تا استاد چینی دارد که دو تاشون رو مطمئنم بد درس میدن چون سر کلاسشون بوده م. این ترم با یکی شون درسی داشتیم به نام مواد پیزوالکتریک. درس ساده ای نیست و خانم استاد هم به صورت فاجعه ای درس می دهد. در حال حاضر از بچه های کلاس فقط ایرانی ها و چینی ها باقی مانده اند. ایرانی ها به لطف بک گراند ارتعاشاتشان از ایران دوام آورده اند، چیزی که چینی ها آن را هم ندارند. امروز از یکی از بچه های چینی پرسیدم تو که رشته ات مکانیک سیالاته چرا این درس جامدات رو گرفتی؟ تو فهم این درس مشکل نداری؟ گفت من فقط سر این کلاس میام که استاد رو حمایت کنم. یکی از ایرانی ها با چشم ها ی گشاد شده ازاون طرف از دهنش در رفت: واه... چه نژاد پرست...
  

به علاوه من لحظه ي عيد رو هم کنار خانواده دوست ندارم. بچه که بودم پدر و مادرم هميشه ساعاتي قبل از سال تحويل دعواشون مي شد و بزرگتر که شدم اين من و بابام بوديم که دعوا مي کرديم (البته به جز 5-6 سال اخير). بنابراين حس خوبي راجع به کل قضيه ندارم. از ديد و بازديد هاي ايلي بعدش هم که کاملا بدم مياد. پس کلا مي تونيم به اين نتيجه برسيم که خارج رفتن در اين مورد حسابي به داد من رسيده. نتيجه ديگري که شما مي توانيد بگيريد –البته اگه تا به حال نگرفته باشيد- اين است که بنده کلا از آدم به دور هستم و بيشتر دوست دارم با دوستانم رفت و آمد داشته باشم تا فاميل. آن هم نه همیشه

امسال مي خوام عمه ها رو  بپيچونم و سال تحويل تنها باشم. هميشه دلم مي خواست يه سري کارها رو وقتي سال نو ميشه انجام بدم ولي حضور ديگران مانع مي شد.

پ.ن:
* يکي از کابوس هاي چند سال اخير من اين بود که قراره من و خانواده هر کدوم به سفري بريم که احتمالا تا آخر عمر هم رو نمي بينيم. ديشب ايستاده بودم کنار ماشينشون و دست بابام رو گرفته بودم و زار مي زدم. ماشين که راه افتاد دستش از دستم ول شد. وقتي چشمم رو باز کردم دستم هنوز تو هوا بود و صورتم خيس... نماد همه ي چيزهاي موقت تو خواب هاي من بابام شده.

* اسرا –دوستم- که هم زمان با من به سوئد رفته بود تصميم گرفته برگرده ايران